Χτες στο κτήριο της Φιλαρμονικής έγινε μια νέα αρχή, η αρχή των Κυριακάτικων μουσικών πρωινών όπου έκανε την πρώτη της εμφάνιση η μπάντα των νέων μπροστά σε κοινό. Μια εμφάνιση που έχει διπλή σημασία, τα παιδιά να εξοικειωθούν παίζοντας μπροστά σε κοινό, αλλά και το κοινό που είχε γεμίσει την αίθουσα να δει πως γίνεται μία πρόβα.

Η μίνι αυτή εκδήλωση ξεκίνησε με μία σύντομη ιστορική αναδρομή των 180 χρόνων της Φιλαρμονικής που την έκαναν οι μαθητές της Σχολής . Το μεγάλο στήριγμα της Φιλαρμονικής είναι το φυτώριο της και σε αυτό θέλουν να επενδύσουν η διοίκηση και ο μαέστρος της ο Χαράλαμπος Μακρής. Τα Κυριακάτικα μουσικά πρωινά έχουν σαν στόχο να παροτρύνουν τα παιδιά να γραφτούν στη σχολή και να γίνουν οι επόμενοι συνεχιστές της ένδοξης πορείας που έχει καταγράψει όλα αυτά τα χρόνια

img_5056

img_5057Από το κυριακάτικο μουσικό πρωινό, μια γωνία με παλιά όργανα, παρτιτούρες και πολλές αναμνήσεις αφιερωμένη στην πρώτη μεταπολεμική γεννιά που με αρχιμουσικό το Χρήστο Τσέκο ανασυγκρότησε τη Φιλαρμονική Σχολή Ληξουρίου. Γνωστός από το διπλό πέρασμά του από τη Μάντζαρος, ο Χρήστος Τσέκος έγινε σύνθημα στα χείλη εκείνης της γεννιάς: όσο υπάρχω στη γη και στέκω εγώ θα είμαι με τον Τσέκο!

Προσεχώς θα ανακοινωθεί και το πλήρες πρόγραμμα των Κυριακάτικων μουσικών πρωινών που θα περιλαμβάνει πλήθος μαθητικών συναυλιών, διαλέξεις και άλλες εκδηλώσεις για όλες τις μουσικές προτιμήσεις.

Αυτή είναι η ιστορία της Φιλαρμονικής όπως την παρουσίασαν στους μαθητές των Δημοτικών Σχολείων οι:

Νατάσα Κονταρίνη
Γεράσιμος Μαλισιάνος
Μαρία Γεννατά – Θωμάτου
Σοφία Ζακυνθινού
Σπύρος Έρτσος

Το όνομα της Φιλαρμονικής μας, με το οποίο την ξέρει όλος ο κόσμος, είναι «Φιλαρμονική Σχολή Ληξουρίου». Το επίσημο όνομά της είναι «Φιλαρμονική Σχολή Πάλλης». Αυτό το «Πάλλης», καμία σχέση δεν έχει με πάλη, παλαιστές, τζούντο, καράτε, μπουνιές, γρουμπανιές, κλοτσιές κλπ. Επαρχία Πάλλης. Η απλά «Πάλλη» ονομαζόταν παλιότερα το Ληξούρι και η γύρω από αυτό περιοχή, δηλαδή η χερσόνησος Παλική. Από εκεί πήρε λοιπόν η Φιλαρμονική μας το επίσημο, «βαπτιστικό» όνομά της.

Η Φιλαρμονική μας είναι ένα «Σωματείο». Σωματείο έχουμε όταν πολλοί άνθρωποι μαζεύονται και ενεργούν για να πετύχουν έναν σκοπό. Έτσι έχουμε Σωματεία φιλανθρωπικά, όταν πολλοί άνθρωποι μαζεύονται με σκοπό να βοηθούν φτωχούς και ανήμπορους ή Σωματεία Αθλητικά, όταν πολλοί άνθρωποι μαζεύονται για να φτιάξουν μία ομάδα ποδοσφαίρου ή μία ομάδα μπάσκετ.

Σκοπός της Φιλαρμονικής μας είναι να μαθαίνει τα μικρά παιδιά Μουσική ώστε όταν μεγαλώσουν λίγο να παίζουν σε συναυλίες, λιτανείες, παρελάσεις ή και μόνο του το καθένα και έτσι να περνάμε όλοι ωραία, και εμείς που παίζουμε και αυτοί που μας ακούνε.

Για να μάθει η Φιλαρμονική μουσική στα παιδιά, ξεκινάει από τις τέσσερις τελευταίες τάξεις του Δημοτικού. Κάθε παιδί τότε μπορεί να γραφτεί στην Φιλαρμονική.

Στην αρχή μαθαίνει την θεωρία της μουσικής (πεντάγραμμο, νότες, ήχους κλπ). Μετά από λίγο καιρό αρχίζει να μαθαίνει ένα από τα όργανα της μπάντας, δηλαδή ή πνευστό ή κρουστό όργανο, σαν αυτά που θα δείτε να παίζουν σε λίγο.

Όταν μάθει να παίζει καλά, τότε αρχίζει να συμμετέχει στην μπάντα, δηλαδή στο σύνολο που βλέπουμε να παίζει στις συναυλίες, στις παρελάσεις κλπ.

Τα παιδιά μαθαίνουν μουσική από τον Αρχιμουσικό ή Μαέστρο και τους δασκάλους – βοηθούς του. Ο Μαέστρος επίσης, διευθύνει την μπάντα, όπως θα δούμε σε λίγο.

Μαέστρος μας είναι ο κύριος Χαράλαμπος Μακρής και δασκάλα η σύζυγός του κυρία Λίνα Κοντογιώργη – Μακρή.

Η Φιλαρμονική μας είναι η πιο παλιά Φιλαρμονική στην Ελλάδα! Η παράδοση λέει ότι ιδρύθηκε το 1836, όταν δεν είχαν γεννηθεί ούτε καν. οι προ – προ – προπαππούδες και οι προ –προ – προγιαγιάδες μας. Η Φιλαρμονική μας, δηλαδή, εφέτος γίνεται 180 χρόνων και όμως παραμένει νέα και ωραία!

Πάντως, το πρώτο «έγγραφο στοιχείο», δηλαδή το πρώτο «χαρτί», που δείχνει την ίδρυση της Φιλαρμονικής μας είναι γραμμένο το 1839. Τότε, κάποιοι νεαροί Ληξουριώτες, μαζεύονται και αποφασίζουν να φέρουν Μαέστρο για να τους μάθει μουσική και να μπορούν να παίζουν σαν μπάντα. Γι αυτό φτιάχνουν ένα «καταστατικό», γράφουν δηλαδή πώς θα λειτουργεί η μπάντα τους και πώς θα συμπεριφέρονται και οι ίδιοι κατά την λειτουργία της. Ορίζουν και έναν Πρόεδρο της Φιλαρμονικής, τον Ανδρέα Τυπάλδο – Μπασιά, του οποίου το σπίτι βρισκόταν εδώ δίπλα μας!. Για την δημιουργία της Φιλαρμονικής, πρωτοστάτησε ένα δεκαοκτάχρονο τότε παιδί, ο Πέτρος Σκαρλάτος, ο οποίος θεωρείται ο ιδρυτής της Φιλαρμονικής μας και γι αυτό έχουμε την εικόνα του, αλλά και το φλάουτό του.

Όταν ιδρύθηκε η Φιλαρμονική μας, το 1836, το Ληξούρι, η Κεφαλονιά και όλα τα Επτάνησα ήταν στην κατοχή των Άγγλων. Η παράδοση λέει ότι οι Άγγλοι διέλυσαν την Φιλαρμονική μας, το 1839, επειδή οι μαθητές της, αρνήθηκαν να παίξουν τον Αγγλικό Εθνικό Ύμνο και προτιμούσαν να παίζουν μουσική ελληνική? Γρήγορα πάντως φαίνεται ότι η Φιλαρμονική μας ξαναδημιουργήθηκε και την βρίσκουμε στην Ιστορία συχνά, σε όλες τις μεγάλες στιγμές του Ληξουριού, δίπλα του.

-Μια ιδιαίτερη στιγμή της Φιλαρμονικής μας, ήταν το 1857, όταν της είχε παραχωρηθεί για να κάνει πρόβες το κτήριο της Ελληνικής Σχολής (κάτι σαν το σημερινό Γυμνάσιο, φυσικά μόνο για τα απογεύματα. Οι μαθητές της Φιλαρμονικής λοιπόν εγκαταστάθηκαν στο κτήριο του Γυμνασίου από το πρωί και έπαιζαν μουσική, με αποτέλεσμα να μην μπορεί το Γυμνάσιο να κάνει μαθήματα και ο Διευθυντής του να διαμαρτύρεται! Τόσο μεγάλη ήταν η θέληση να μάθουν μουσική αυτών των παιδιών, του 1857!

-Άλλη μεγάλη στιγμή της Φιλαρμονικής είναι το 1864, όταν το Ληξούρι, μαζί με όλα τα Επτάνησα, έφυγε από την κατοχή της Αγγλίας και ενώθηκε με την Ελλάδα. Τότε βρίσκουμε την Φιλαρμονική, να παίζει στους κεντρικούς δρόμους του Ληξουριού, μπροστά από το πλήθος που γιόρταζε και πανηγύριζε την Ένωση.

– Η πιο συγκινητική στιγμή της Φιλαρμονικής είναι ίσως το 1900. Τότε, επειδή έπεσε στα αμπέλια μια αρρώστια, ο περονόσπορος, το Ληξούρι βρέθηκε σε πολύ μεγάλη δυστυχία και πείνα. Κάποιοι λοιπόν τότε είπαν πως πρέπει η Φιλαρμονική να σταματήσει να υπάρχει, γιατί η πόλη ήταν σε πένθος. Η Φιλαρμονική τότε, αποφάσισε όχι μόνο να μην σταματήσει, αλλά να συνεχίσει με ακόμα περισσότερη προθυμία την δράση της, για να παρηγορεί και να ενθαρρύνει τον κόσμο. Και τα κατάφερε θαυμάσια! Όπως βλέπουμε (τους δείχνουμε την φωτογραφία του 1902), μετά από δύο χρόνια η Φιλαρμονική μας με καινούργιες στολές, πήγε στην Ζάκυνθο και έδειξε το καλύτερο πρόσωπο του Ληξουριού.

-Η Φιλαρμονική μας συνεχίζει, ανεβαίνοντας συνεχώς σε ποιότητα, μέχρι που έρχεται ο πόλεμος του 1940 και η Γερμανοϊταλική Κατοχή. Τότε, επίσημα η Φιλαρμονική σταματά την λειτουργία της. Ανεπίσημα όμως την βλέπουμε να συνεχίζει να παίζει σε ιδιωτικές γιορτές, ακόμη και σε γιορτή που οργάνωσαν οι αντάρτες στα Δαμουλιανάτα!

Όταν έφυγαν οι Γερμανοί, ένα από τα πρώτα πράγματα που σκέφτηκαν οι Ληξουριώτες ήταν να ξαναφτιάξουν την Φιλαρμονική τόσο καλή όσο και πριν. Η αλήθεια είναι ότι την έφτιαξαν ακόμα καλύτερη. Ενώ υπήρχε ακόμη πολλή φτώχια, βρέθηκαν τα χρήματα για να έλθει Μαέστρος και γράφτηκαν γύρω στα 70 παιδιά τα οποία σε σύντομο χρόνο και με πολύ όρεξη και μελέτη έφτιαξαν μια πάρα πολύ καλή μπάντα. Αυτά τα παιδιά είναι οι σημερινοί παππούδες μας!.

Τέλος αναφέρουμε ορισμένους Μαέστρους που πέρασαν από την Φιλαρμονική, δηλαδή: Τους δύο πρώτους: Νικόλα Ολιβιέρι και Τζουζέπε Κρίκα, που ήταν Ιταλοί. Τον Πέτρο Σκαρλάτο, που ανέλαβε μαέστρος το 1852. Τον Ιταλό Κοριντόρι, που ήταν μαέστρος μας το 1904 και σώζεται ακόμα στο αρχείο της Φιλαρμονικής παρτιτούρα που έχει γράψει ο ίδιος, τον Λεωνίδα Δαπέργολα, τον Χρήστο Τσέκο, δηλαδή τον μαέστρο που αναδημιούργησε την Φιλαρμονική μετά την Κατοχή και αυτούς που τις φωτογραφίες τους τις έχουμε στην αίθουσα δοκιμών και είναι όλοι Ληξουριώτες, δηλαδή: Νικόλαο Τσιλίφη, Ανδρόνικο Κουρούκλη, Γεράσιμο Τούλιο, Γεράσιμο Σολωμό και Μίμη Δρακόπουλο.

Πηγή: lixourinews.gr