skip to Main Content
Al8

Η “ΒΑΡΙΑ” ΦΑΝΕΛΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΠΑΠΑΔΑΤΟΥ

Είναι παγκόσμια παράδοση το “κρέμασμα” της φανέλας. Εκφράζει την αναγνώριση της μεγάλης αξίας ενός αθλητή και ταυτόχρονα ευγνωμοσύνη για την προσφορά του. Είναι η ύψιστη τιμή που μπορεί να λάβει αυτός καθώς στα χρόνια που θα έρθουν η φανέλα του θα στέκει εκεί ψηλά να θυμίζει στις επόμενες γενιές το στίγμα που άφησε.

Το Σάββατο λοιπόν είναι η ημερομηνία ορόσημο όπου η Κεφαλονιά θα τιμήσει με τον τρόπο αυτό το δικό της μεγάλο αθλητή. Τον Αλέξη Παπαδάτο, τον δεύτερο κορυφαίο αθλητή που έβγαλε αυτή εδώ η μικρή πατρίδα μετά την μεγάλη Ολυμπιονίκη μας Άννα Πολλάτου.

Ο ΑΣΚ αποφάσισε, και πολύ ορθά, να κρεμάσει στην οροφή του “Αντώνης Τρίτσης” την φανέλα με το νούμερο 7. Αυτή που τίμησε ο Αλέξης και τιμήθηκε με αυτήν. Μαζί με τον ΑΣΚ όμως τον Αλέξη τιμά ολόκληρο το νησί. Διότι ο Αλέξης δεν αποτελεί “τέκνο” μιας και μόνο ομάδας. Είναι το παιδί ολόκληρης της αθλητικής οικογένειας του νησιού και έτσι πρέπει να αντιμετωπιστεί.

Από μικρός φαινόταν ότι θα μεγαλουργήσει. Χαρισματικός ήταν αυτό που λέμε αυθεντικό και έμφυτο ταλέντο. Στα πρώτα αθλητικά του βήματα αντιμετώπισε ένα μεγάλο δίλημμα: Μπάσκετ ή πόλο; Και στα δύο αθλήματα η κλίση και οι επιδόσεις του ήταν μεγάλες. “Τα είχε” και τα δύο που λέμε…ΝΟΑ και Κεφαλληνιακός τότε, έδωσαν σκληρή μάχη για το ποιός θα τον αποκτήσει. Τελικά και ευτυχώς για τους φίλους της καλαθοσφαίρισης, τον κέρδισε το μπάσκετ. Και αν θέλετε την γνώμη μου, μεγάλο ρόλο σε αυτή την απόφαση του Αλέξη, έπαιξε ο Πάνος Ματιάτος. Ο προπονητής που τον πίστεψε, αφιέρωσε ώρες, μέρες και χρόνια σε αυτόν και ήταν αυτός που “έχτισε” τα πρώτα του βήματα και τον βελτίωσε ως αθλητή και άνθρωπο.

Είπαμε ότι ο Αλέξης είναι χαρισματικός. Και ευτυχώς γι’αυτόν διέθετε σε πληθώρα εκείνο το κύριο χαρακτηριστικό που χρειάζεται για να πετύχεις μεγάλα πράγματα και στον αθλητισμό. Εκείνο το γνώρισμα που σε κάνει να ξεχωρίζεις από τους “κοινούς θνητούς” και σε εκτοξεύει στον πρωταθλητισμό: ΤΟ ΚΑΛΩΣ ΕΝΝΟΟΥΜΕΝΟ ΘΡΑΣΟΣ. Δεν “κόλωνε” πουθενά! Δεν φοβόταν κανέναν αντίπαλο. Έμπαινε “στη φωτιά” με μία παροιμιώδη ηρεμία. Όταν αποφάσιζε να σουτάρει ή να διεισδύσει ήξερες-κατά ένα μαγικό τρόπο-ότι ο αντίπαλος θα μαζέψει την μπάλα από το διχτάκι! Τόσο απλό όσο ακούγεται…

Φυσικά ο δρόμος του δεν ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα…Ήταν στρωμένος με πολύ δουλειά, καθημερινή εξοντωτική προπόνηση, χαρές, λύπες, απογοήτευση και στο τέλος δικαίωση. Από τα πρώτα χρόνια στα παιδικοεφηβικά έδειξε ότι είναι φτιαγμένος για μεγάλα πράγματα! Σε δύσκολες εποχές και με λίγα μέσα! Είχε όμως υπομονή, επιμονή και ανθρώπους που τον στήριξαν και τον βοήθησαν. Την οικογένειά του, τον Κεφαλληνιακό, τον προπονητή του, τους συμπαίκτες του. Γρήγορα φάνηκε ότι θα γίνει χαρισματικός σκόρερ. Άρχισε τις “τριαντάρες” και τις “σαραντάρες”. Τον έμαθε η ΕΣΚΑΗ. Το “παιδί-θαύμα” από την μικρή μπασκετικά Κεφαλονιά άρχισε να κάνει γνωστό το όνομά του. Με εκκωφαντικό τρόπο…

Κλήθηκε αμέσως στις μικτές της ΕΣΚΑΗ. Φυσικά και εκεί μεγαλούργησε. Και έρχεται το κομβικό σημείο. Η καθιέρωσή του στην αντρική ομάδα του Κεφαλληνιακού. Εκείνη την χρονιά-σταθμό που με την δική του αποφασιστική συμβολή ο Κεφαλληνιακός πήγε να πετύχει το ακατόρθωτο. Από το πουθενά να αναδειχθεί πρωταθλητής και να ανέβει στην Γ΄Εθνική Κατηγορία. Όμως ο Κόροιβος, ο Λιανός και η τύχη είχαν διαφορετική άποψη εκείνο το μελαγχολικό βράδυ του Σαββάτου. Πολλά μπορεί να είχαν αλλάξει για το τοπικό μπάσκετ αν εκείνη τη νύχτα ο Κεφαλληνιακός είχε κερδίσει…Όμως με υποθέσεις δεν γράφεται η ιστορία…Μόνο με γεγονότα…

Από εκεί και πέρα τα σύνορα της Κεφαλονιάς ήταν πολύ μικρά για να χωρέσουν τον Αλέξη…Μοιραία λοιπόν έφυγε για άλλες πολιτείες…Πειραικός, Σπόρτινγκ, Άρης, Λάρισα, Απόλλων Πατρών κλπ…Ήρθαν και οι τίτλοι…Ατομικοί και ομαδικοί…Παγκόσμιος Πρωταθλητής Εφήβων, Πρωταθλητής Ευρώπης Νέων, Κύπελλο Κόρατς, πρωταθλήματα.

Τα χρόνια πέρασαν…Έτσι συμβαίνει πάντα δυστυχώς…Και ήρθε η ώρα ο Αλέξης να τιμηθεί για όλα όσα έκανε, για όλα όσα προσέφερε…Το Σάββατο η φανέλα που ίδρωσε, μία “βαριά” φανέλα για τα Κεφαλονίτικα αθλητικά δρώμενα θα σηκωθεί ψηλά στην οροφή του κλειστού. Και εμείς όλοι που τον ζήσαμε από κοντά, κάναμε προπόνηση μαζί του, κερδίσαμε και χάσαμε αγώνες μαζί του, τον θαυμάσαμε όταν έκανε τις επιτυχίες του εκτός νησιού, θα χειροκροτήσουμε! Γιατί μαζί του θα έχουμε την αίσθηση ότι επιβραβεύεται μία ολόκληρη γενιά του τοπικού μπάσκετ.

Υ.Γ.1: Λένε ότι όποιος αγωνίζεται δίπλα σε μεγάλους παίχτες, πετυχαίνει και αυτός μεγάλα πράγματα. Πρέπει λοιπόν να πω ότι δίπλα στον Αλέξη έκανα ίσως τα δύο καλύτερα παιχνίδια της δικής μου μικρής μπασκετικής διαδρομής. Και τα δύο κόντρα στην ΕΑΠ. Τον ευχαριστώ λοιπόν που υπήρξαμε συμπαίκτες και μέσα από τις κόντρες μας στην προπόνηση αλλά και στα ανοιχτά, έγινα και εγώ πολύ καλύτερος

Υ.Γ.2: Πολλοί αναρρωτιούνται τι θα είχε καταφέρει αν έμενε στο πόλο…Ειλικρινά δεν γνωρίζω αλλά είμαι ευτυχής που τον κέρδισε το μπάσκετ. Και ο ίδιος θεωρώ ότι αυτό πιστεύει. Θέλω όμως να πω τούτο: Αν ο Αλέξης είχε 10 πόντους παραπάνω ύψος, με τα στοιχεία και τα χαρίσματα που διέθετε, το Σάββατο δεν θα τιμούσαμε απλά ένα Κεφαλονίτη αθλητή που μεγαλούργησε στην χώρα μας. Είμαι βέβαιος ότι θα τιμούσαμε έναν αθλητή που θα είχε μεγαλουργήσει σε παγκόσμιο επίπεδο!

Back To Top