skip to Main Content
An26

Η ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ “Α”: Κάπου στα Πατήσια

Ξαπλωμένος κάπου σ’ ένα ύψωμα στα Πατήσια. Λίγο πιο πάνω απ’ τη γκράβα. Χωρίς όμως να ξέρω ακριβώς που. Δεν είμαι και πατησιώτης για να μπορέσω να πω με ακρίβεια. Δεν είμαι καν παιδί του κέντρου βασικά. Καλογρέζα, γέννημα θρέμα που λέμε. Ποτέ μου δε μου άρεσε το κέντρο. Ειδικά τα Πατήσια. Βέβαια αυτό το μέρος με κάνει να τα βλέπω με τελείως άλλο μάτι. Κι ας έρχομαι για πρώτη φορά. Ο αέρας είναι τελείως διαφορετικός από αυτόν της Πατησίων κι ας απέχω μονάχα καμιά δεκαριά στενά. Τριγύρω μου δέντρα, πιο μπροστά τα φώτα της πόλης να τρεμοπαίζουν και στο βάθος ο ορίζοντας. Μου θυμίζει έντονα τη θέα απ’ τα βραχάκια της Ακρόπολης. Σαν να αιωρούμαι πάνω απ’ το κέντρο. Κλείνω για λίγα δευτερόλεπτα τα μάτια. Νιώθω το δροσερο ανοιξιάτικο αεράκι να με διαπερνά. Φαντάζομαι ήδη να ταξιδεύω πάνω απ’ τον αέρα της Αθήνας. Κάπου ανάμεσα στ’ αστέρια. Να αφήνω το σημάδι μου σαν ένα αστέρι που πέφτει. Αλλά χωρίς να εύχομαι. Να είμαι ελεύθερος από σκέψεις. Και μόνος, το κυριότερο.

Από ένα σπίτι παίζει blues. Ταιριάζει απόλυτα με το σκηνικό. Ποτέ μου δεν είχα ζήσει το κέντρο από αυτή του την πλευρά. Η φάση που εκτιμάς ακόμη και τα πιο απλά πράγματα. Νιώθω τα δευτερόλεπτα που περνάνε. Κάθε δευτερόλεπτο φαντάζει με αιώνα αντί για άλλη μία όμορφη εμπειρία. Κάθε τικ-τακ του ρολογιού και συνειδητοποιώ τι και πως. Δεν είναι τόσο το ότι είμαι 25, όσο το ότι αφήνω πίσω μου πόσο κόσμο. Κυρίως για τη μάνα μου δηλαδή. Μόνο τον κόσμο. Να πάνε να γαμηθούνε οι σπουδές, η δουλειά. Δεν τη χαιρέτησα καν. Πριν φύγω απ’ το σπίτι τσακωθήκαμε ως συνήθως.

Είμαι πόση ώρα μπρούμυτα. Το κεφάλι γερμένο στα δεξιά. Νιώθω τις πέτρες που απ’ την πίεση μου τρυπάνε τα μάγουλα. Τα δάκρυά μου έχουν αρχίσει πλέον να ποτίζουν το χώμα από κάτω μου. Τον ακούω να ανεβάζει την ασφάλεια του γκλοκ.

-Σου είχαμε πει να προσέχεις σε ποιούς χρωστάς.

ALICE IN NO-WONDERLAND

Back To Top