skip to Main Content
Kyr

Ο Επίσκοπος των καρδιών μας…Ρωγμές Δημήτρης Γ. Μεταλληνός

Ένα ξαφνικό γεγονός που σημειώθηκε στην αρχή της τρέχουσας εβδομάδας, τάραξε τη θερινή ηρεμία στο χώρο του Ιονίου. Συγκεκριμένα κοιμήθηκε από ανακοπή καρδιάς, σε ηλικία 64 ετών, ο νέος Μητροπολίτης Κεφαλληνίας κυρός Γεράσιμος (Φωκάς). Η είδηση αυτή αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία, αφού όλοι οι επίσκοποι στην εκκλησιαστική ιστορία εγκατέλειπαν τον μάταιο κόσμο μας, υπηρετώντας ως επίσκοποι έστω και για ορισμένες ημέρες. Ο μακαριστός, όμως, επίσκοπος Γεράσιμος δεν πρόλαβε ούτε καν να ενθρονιστεί, δηλαδή να εγκατασταθεί στη Μητρόπολή του και να αναλάβει τη διαποίμανση του αδελφού κεφαλληνιακού λαού.

Κι όμως, για όσους είχαμε την ιδιαίτερη ευλογία να γνωρίσουμε την ξεχωριστή και αθόρυβη αυτή πνευματική προσωπικότητα της Κεφαλονιάς, καταθέτουμε την ταπεινή άποψη, ότι ο μακαριστός επίσκοπος, ο πολυαγαπημένος μας για αρκετές δεκαετίες Μάκης και μετέπειτα παπα-Γεράσιμος, είχε καταστεί ο επίσκοπος των καρδιών όλων σχεδόν των Κεφαλλήνων. Πατέρας, πνευματικός, φίλος, αδελφός, συνεργάτης και στυλοβάτης για όσους Κεφαλλήνες και γενικότερα συνανθρώπους του, είχαν την ανάγκη και τη διάθεση της ευεργετικής του παρουσίας.

Απλός, ταπεινός, σεμνός, χαρίσματα που όλο και περισσότερο εκλείπουν κυρίως από τα δημόσια πρόσωπα. Το μεγαλύτερο, κατά την ταπεινή μας άποψη, χάρισμά του το αποστολικό «συν-πάσχειν». Σε μια εποχή όπου οι τοπικές κοινωνίες γίνονται όλο και πιο άφιλες, ο εγωισμός και η ατομικότητα εξαπλώνονται, η (επι)κοινωνία με τον άλλο (συνάνθρωπο) και τον Άλλο (Θεό) περιορίζεται, οδηγώντας με μαθηματική ακρίβεια στην κατάθλιψη, στη μοναξιά, στα ψυχοναρκωτικά και τελικά στον πνευματικό θάνατο, ο μακαριστός επίσκοπος ακολουθούσε την ακριβώς αντίθετη πορεία. Πήγαινε ενσυνείδητα αντίθετα στο αντικοινωνικό ρεύμα της εποχής μας, αντίθετα στην κρατούσα ανθρωποκτόνα αντίληψη, αντίθετα στην κυρίαρχη ψυχοκτόνα στάση ζωής.

Αν και δεν πρόλαβε να υπηρετήσει ως επίσκοπος, ζούσε και δρούσε ως πραγματικός επίσκοπος της Κεφαλονιάς, αναπληρώνοντας το κενό του προκατόχου του, εξαιτίας της πολυετούς ασθενείας του. Οι απανταχού της γης Κεφαλλήνες (ανα)γνώριζαν στο πρόσωπό του, εδώ και δύο σχεδόν δεκαετίες, τον «εις τύπον και τόπον Χριστού» Ποιμένα τους, παρ’ όλο που δεν είχε χειροτονηθεί ακόμη επίσκοπος.

Μπορεί ορισμένοι να θεωρούν, ότι ο μακαριστός ποιμένας υπήρξε άτυχος, αφού ο ιστορικός του βίος διακόπηκε απότομα, προτού προλάβει δηλαδή να ξεκινήσει τη σημαντικότερη περίοδο της (ιερ)αποστολής του, την επισκοπική. Μέσα, όμως, από την προοπτική της αιωνιότητας, της ατελεύτητης δηλαδή ιστορίας και της όντως μετα-ιστορίας, ο μαρτυρικός ποιμένας πιστεύουμε ότι θα κριθεί ευλογημένος. Έμεινε στη μνήμη μας ως ο όντως επίσκοπος, υπενθυμίζοντας σ’ όλους ότι στη σύγχρονη χωρίς αληθινούς ηγέτες εποχή μας, το πρόσωπο αναδεικνύεται μέσα από το έργο και την αποστολή του κι όχι από το αξίωμα που φέρει. Θεωρώ, ότι αυτή ακριβώς η διαπίστωση αποτελεί στους χαλεπούς μας καιρούς το αναγκαίο παράδειγμα για όσους επιθυμούν να προσφέρουν στην (τοπική τους) κοινωνία ουσιαστικά.

Όχι μόνο η μνήμη του μακαριστού επισκόπου μας, αλλά προπάντων η αγιασμένη βιοτή του παπα-Γεράσιμου θα αποτελούν πορεία ζωής, για όσους αγαπούν και θέλγονται από τις αξίες κι όχι τα αξιώματα….

Back To Top