skip to Main Content
8 ΜΑΡΤΗ 2021 ΜΕ ΤΙΣ ΓΡΟΘΙΕΣ ΜΑΣ ΥΨΩΜΕΝΕΣ, ΟΠΩΣ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΡΙΩΝ ΤΟΥ ΣΙΚΑΓΟ ΟΡΙΖΕΙ

8 ΜΑΡΤΗ 2021 ΜΕ ΤΙΣ ΓΡΟΘΙΕΣ ΜΑΣ ΥΨΩΜΕΝΕΣ, ΟΠΩΣ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΡΙΩΝ ΤΟΥ ΣΙΚΑΓΟ ΟΡΙΖΕΙ

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΤΗΣ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ ΜΟΥ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΓΙΑ ΑΥΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΑΓΩΝΑΣ !!!

Έναν χρόνο μετά την πρώτη εφαρμογή του γενικού lock down μιας ολόκληρης κοινωνίας, η Γιορτή της Γυναίκας σημαίνει πολύ περισσότερα από την επετειακή υπόμνηση των αγώνων των εργατριών του Σικάγο στα 1857. Ανάμεσα στις δύο λέξεις του συνθήματος που εκείνες πρώτες φώναξαν, «Ψωμί και Τριαντάφυλλα», το ψωμί γίνεται όλο και πιο δύσκολο να βρεθεί, όλο και πιο δύσκολο να φτάσει για όλη την οικογένεια, όλο και πιο δύσκολο να κρατήσει για ολόκληρο τον μήνα. Όσο για τα «τριαντάφυλλα», φαίνεται να χρησιμοποιούνται σαν την επίσημη δικαιολογία, που πίσω της κρύβεται όλος ο άνισος αγώνας κάθε γυναίκας απέναντι στην εργασιακή εκμετάλλευση, την ενδοοικογενειακή βία, τον αγώνα για την κάλυψη όλων των υλικών και ψυχολογικών αναγκών των αδύναμων μελών της οικογένειας, παιδιών, γερόντων, αναπήρων. Σαν αυτά τα τριαντάφυλλα, να έχουν περισσότερα αγκάθια από ότι πέταλα, τόσα όσες είναι και οι δυσκολίες που καλείται να αντιμετωπίσει η σύγχρονη γυναίκα.

Γυναίκα

Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία.Παίξε στον άνεμο τη γλώσσα σου και πέρνα Αλλού σε λέγανε Γιουδήθ, εδώ Μαρία Το φίδι σκίζεται στο βράχο με τη σμέρνα. Από παιδί βιαζόμουνα μα τώρα πάω καλιά μου.Μια τσιμινιέρα με όρισε στον κόσμο και σφυρίζει.Το χέρι σου, που χάιδεψε τα λιγοστά μαλλιά μου,για μια στιγμή αν με λύγισε σήμερα δε με ορίζει. Το μετζαρόλι ράγισε και το τεσσαροχάλι. Την τάβλα πάρε, τζόβενο, να ξαναπάμε αρόδο.Ποιος σκύλας γιος μας μούτζωσε κι έχουμε τέτοιο χάλι,που γέροι και μικρά παιδιά μας πήραν στο κορόιδο; Βαμμένη. Να σε φέγγει κόκκινο φανάρι.Γιομάτη φύκια και ροδάνθη αμφίβια Μοίρα.Καβάλαγες ασέλωτο με δίχως χαλινάρι,πρώτη φορά σε μια σπηλιά στην Αλταμίρα Σαλτάρει ο γλάρος το δελφίνι να στραβώσει.Τι με κοιτάς; Θα σου θυμίσω εγώ πού μ’ είδες;Στην άμμο πάνω σ’ είχα ανάστροφα ζαβώσει τη νύχτα που θεμέλιωναν τις Πυραμίδες Το τείχος περπατήσαμε μαζί το Σινικό.Κοντά σου ναύτες απ’ την Ουρ πρωτόσκαρο εβιδώναν. Ανάμεσα σε ολόγυμνα σπαθιά στο Γρανικό έχυνες λάδι στις βαθιές πληγές του Μακεδόνα. Πράσινο. Αφρός, θαλασσινό βαθύ και βυσσινί.Γυμνή. Μονάχα ένα χρυσό στη μέση σου ζωστήρι. Τα μάτια σου τα χώριζαν εφτά Ισημερινοίμες στου Giorgione το αργαστήρι. Πέτρα θα του ‘ριξα και δε με θέλει το ποτάμι.Τι σου ‘φταιξα και με ξυπνάς προτού να φέξει.Στερνή νυχτιά του λιμανιού δεν πάει χαράμι.Αμαρτωλός που δε χαρεί και που δε φταίξει. Βαμμένη. Να σε φέγγει φως αρρωστημένο.Διψάς χρυσάφι. Πάρε, ψάξε, μέτρα.Εδώ κοντά σου χρόνια ασάλευτος να μένωως να μου γίνεις, Μοίρα, Θάνατος και Πέτρα

Πηγή

Back To Top