Κατσαρίδες με φτερά…
Ποτάμια που στερεύουν και συνάμα πλημμύρες που πνίγουν ζωές, και παρέκει χείλη που διψούν για λίγες σταγόνες νερού …και οι ελπίδες που απέμειναν να πνίγονται στη λάσπη…
Και συνάμα η εσχάτη μάχη [ίσως η εσχάτη προδοσία] για να επικρατήσει άραγε ποίος; Μήπως ουδείς;
Και οι μέλισσες λιγοστεύουν… Και η ματαιοδοξία των ¨μονομάχων¨ περισσεύει…
Και τα μυρμήγκια τρέχουν να προλάβουν …και οι μπότες των ¨μονομάχων¨ τα ποδοπατούν…
…και μέσα από τους υπονόμους ξεχύνονται κατσαρίδες με φτερά… και το πλήθος έτοιμο να πιστέψει ότι είναι πεταλούδες [«λύσις» προσκαίρως αρκούντως τάχα βολική]…
Και το τραίνο ιλιγγιωδώς κατευθύνεται στο γκρεμό…
Και ουδείς υπακούει στο ¨Σήμα Κινδύνου¨ που ηχεί αδιάκοπα …ίσως και να μην θέλουν τινές να ακούσουν …υπνωτισμένοι θαρρείς …βολεμένοι¨ …αδύναμοι …μοιραίοι…
