Μια βόλτα μέσα σε ένα σπήλαιο στο Castellon στην Ισπανία … και ένα σοβαρό μήνυμα !!!!
Μια βόλτα μέσα σε ένα σπήλαιο στο Castellon στην Ισπανία … και ένα σοβαρό μήνυμα !!!!
Φτάνεις. Υπάρχει χώρος. Ένα μεγάλο, οργανωμένο, καθαρό πάρκινγκ. Θέσεις για αυτοκίνητα, τροχόσπιτα, μηχανές, λεωφορεία. Το μισό είναι σκιερό — όχι με μουσαμάδες, αλλά με ηλιακά πάνελ. Σκιά και καθαρή ενέργεια μαζί. Έξυπνο.
Κατεβαίνεις. Ο αέρας είναι καθαρός. Οικογένειες κάτω από τα δέντρα, παιδιά παίζουν, ηλικιωμένοι ξεκουράζονται. Περπατάς σε πλακόστρωτα μονοπάτια, μέσα στη σκιά των δέντρων — όχι σε τσιμέντο και χαοτικές κατασκευές. Στα αριστερά σου: καφετέριες, εστιατόρια, παγωτατζίδικα.
Στα δεξιά σου: καταστήματα με σουβενίρ, καλαίσθητα και ενταγμένα στο περιβάλλον. Ούτε ένας πρόχειρος μουσαμάς.
Και ακόμα δεν έχεις βγάλει εισιτήριο.
Φτάνεις στο εκδοτήριο. Μεγάλο, σκιερό, καθαρό. Ηλεκτρονικό σύστημα, χρονικά διαστήματα, σαφείς οδηγίες. «Η ξενάγησή σας ξεκινά στις 12:20», σου λένε. Τόσο απλά — χωρίς στριμώγματα, χωρίς αγωνία. Και όσο περιμένεις, τα παιδιά σου παίζουν στην παιδική χαρά, εσύ πίνεις τον καφέ σου, πας σε καθαρές δημόσιες τουαλέτες ή απλά απολαμβάνεις τον χώρο.
Και όταν έρθει η ώρα σου, ένας υπάλληλος ελέγχει το εισιτήριό σου και σε υποδέχεται.
Και μπαίνεις μέσα στις Σπηλιές του Sant Josep — ένα υπόγειο ποτάμι μήκους 1 χλμ. Μπαίνεις σε μια βάρκα με ξεναγό που μιλάει πέντε γλώσσες. Η ξενάγηση κρατά σχεδόν μία ώρα. Είναι ασφαλές. Είναι ενδιαφέρον. Είναι εντυπωσιακό.
Και κοστίζει 15 ευρώ.
⸻
Και τώρα φαντάσου την ίδια διαδρομή… στο Σπήλαιο της Μελισσάνης, στην Κεφαλονιά.
Ένα πρόχειρο πάρκινγκ, χωρίς σκιά, χωρίς τάξη. Δύο τουαλέτες για χιλιάδες επισκέπτες. Παράγκες με τέντες που πουλάνε τουριστικά είδη. Ένα μικροσκοπικό εκδοτήριο. Ουρές στον ήλιο, χωρίς οργάνωση, χωρίς σκιά, χωρίς καθίσματα, χωρίς χρονικά διαστήματα. Ένα γλιστερό κατηφορικό μονοπάτι. Μια βόλτα με βαρκάκι διάρκειας 10 λεπτών. Καμία ξενάγηση, καμία εμπειρία πέραν του μαγευτικού του σπηλαίου!!
7 ευρώ. Γι’ αυτό.
⸻
Ας είμαστε ξεκάθαροι: Η Μελισσάνη είναι υπέροχη. Ένα φυσικό θαύμα. Αλλά αυτό δεν είναι τρόπος να προστατεύεις ένα θαύμα. Δεν είναι τρόπος να σέβεσαι τον επισκέπτη. Δεν είναι τρόπος να υποστηρίζεις την τοπική οικονομία. Και σίγουρα δεν είναι τρόπος να σταθείς στον παγκόσμιο χάρτη.
Ποια είναι η διαφορά; Δεν είναι μόνο τα λεφτά. Είναι η αντίληψη. Είναι η διαχείριση. Είναι ο σεβασμός.
Πρέπει να κοιτάξουμε πέρα από τα σύνορά μας. Άλλοι τα κάνουν καλύτερα — όχι γιατί έχουν περισσότερα, αλλά γιατί νοιάζονται για το πώς το προσφέρουν.
Η Ελλάδα έχει την ομορφιά. Αλλά μέχρι να τη συνδυάσουμε με οργάνωση, ποιότητα και περηφάνια, θα μένουμε πίσω.
Θα σταματούσες εδώ ή θα συνέχιζες να περπατάς;
Ilias Stefanatos
