Μπήκε ο Μάρτιος του 2026. Για μένα η 20η σεζόν. Και όσο περνούν τα χρόνια, τόσο πιο πολύ καταλαβαίνω ότι ο τουρισμός δεν είναι απλώς επάγγελμα είναι αντοχή, ένστικτο και πίστη ότι στο τέλος θα βρεθεί ισορροπία. Κι όμως, υπάρχουν ακόμη κάποιοι που κόβουν βασιλόπιτες, λες και ο χρόνος πάγωσε στον Γενάρη.
Μπήκε Μάρτιος. Οι Απόκριες πέρασαν. Πάμε για Πάσχα. Η σεζόν είναι προ των πυλών. Πρέπει να σηκώσουμε μανίκια.

Το διεθνές περιβάλλον όμως μόνο εορταστικό δεν είναι. Ο πόλεμος ανάμεσα στο Ιράν και το Ισραήλ με τις Ηνωμένες Πολιτείες ανοιχτά απέναντι, έχει δημιουργήσει αλυσιδωτές αντιδράσεις.

Η Μέση Ανατολή φλέγεται, η παγκόσμια οικονομία παρακολουθεί και οι αγορές κινούνται νευρικά.

Η είδηση του θανάτου του ηγέτη του Ιράν, Αλί Χαμενεΐ άλλαξε τις γεωπολιτικές ισορροπίες μέσα σε λίγες ώρες. Το χάος δεν περιορίζεται στα σύνορα της περιοχής διαχέεται παντού στις τιμές της ενέργειας, στις αερομεταφορές, στην ψυχολογία των ταξιδιωτών.

Και ο τουρισμός, όπως πάντα, είναι από τους πρώτους που νιώθουν την αναταραχή. Το ενεργειακό κόστος ξαναπαίρνει την ανηφόρα. Οι ασφαλιστικές καλύψεις ακριβαίνουν. Οι κρατήσεις θα γίνουν πιο διστακτικές, πιο last minute.

Οι πελάτες θα ρωτούν για ασφάλεια, για σταθερότητα, για εγγυήσεις.
Και εμείς εδώ, προσπαθούμε να ισορροπήσουμε. Η αγορά ακόμα βογγάει. Η ρευστότητα είναι περιορισμένη. Το προσωπικό δυσεύρετο. Οι υποχρεώσεις αυστηρές και δύσκολος ψηφιακός μετασχηματισμός τίποτα δεν συγχωρείται πλέον.

Ζούμε σε μια εποχή που όλα αλλάζουν γρήγορα. Τα παραδοσιακά τουριστικά γραφεία λιγοστεύουν, οι κρατήσεις γίνονται σχεδόν αποκλειστικά ηλεκτρονικά, οι αξιολογήσεις κρίνουν σε δευτερόλεπτα αυτό που εσύ χτίζεις χρόνια.

Η κάρτα εργασίας, τα ηλεκτρονικά βιβλία, οι πλατφόρμες, οι έλεγχοι, όλα απαιτούν προσαρμογή. Και μέσα σε όλο αυτό το διεθνές χάος, εμείς ετοιμαζόμαστε για Πάσχα. Η Ελλάδα πάντα είχε αυτή τη μαγική ικανότητα, ενώ γύρω της αλλάζουν οι ισορροπίες του κόσμου, εκείνη ετοιμάζει λαμπάδες, βάφει αυγά και περιμένει επισκέπτες.

Η αλήθεια είναι μία. Το 2026 δεν θα είναι απλώς μια ακόμη δύσκολη χρονιά. Θα είναι χρονιά κρίσιμων αποφάσεων. Χρονιά που θα ξεχωρίσει ποιοι μπορούν να λειτουργούν σε περιβάλλον αβεβαιότητας και ποιοι όχι.

Χρονιά που θα απαιτήσει σοβαρότητα, συνεργασία και στρατηγική όχι απλώς αισιοδοξία. Προσωπικά πιστεύω πως κάθε κρίση κρύβει και μια αναγέννηση. Το έχουμε ξαναδεί. Το ζήσαμε 19 καλοκαίρια.

Στο τέλος κάτι γίνεται και τα καταφέρνουμε. Αρκεί να σταματήσουμε να κόβουμε βασιλόπιτες τον Μάρτιο και να αρχίσουμε να χτίζουμε το καλοκαίρι.

Υ.Γ.: Οι υπόλοιπες σκέψεις σύντομα. Να είμαστε καλά.

Άγγελος Θεοδωρακάτος

Πηγή