ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΧΤΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΧΑΣΟΥΜΕ
Τι θα γινόταν εάν, για πέντε χρόνια, βάζαμε ένα φρένο στην περαιτέρω ανάπτυξη μεγάλων τουριστικών συγκροτημάτων και αφιερώναμε αυτόν τον χρόνο για να θεραπεύσουμε τις ελλείψεις των υποδομών μας και να φροντίσουμε την αυθεντική ψυχή της Ελλάδας;
Δεν είναι μια πρόταση εναντίον των επενδύσεων ή του τουρισμού.
Είναι ένα ερώτημα για το ποιο μοντέλο ανάπτυξης θέλουμε για την Ελλάδα του αύριο.
Η μεγάλη και συχνά άναρχη οικιστική και τουριστική ανάπτυξη είναι πλέον ορατή σε πολλούς προορισμούς. Νερό, απορρίμματα, αποχέτευση, ενέργεια, δρόμοι, υγεία, χωροταξία και προστασία του φυσικού περιβάλλοντος δοκιμάζονται από μια πίεση που σε ορισμένες περιοχές ξεπερνά τη φέρουσα ικανότητά τους.
Τι νόημα έχει να προσθέτουμε συνεχώς νέες κλίνες, όταν οι υποδομές δεν μπορούν να υποστηρίξουν με ασφάλεια και ποιότητα ούτε τη σημερινή πίεση;
Ίσως ήρθε η στιγμή να φρενάρουμε εκεί όπου η ανάπτυξη ξεπερνά τη φέρουσα ικανότητα του τόπου, ώστε να μπορέσουμε να αναπτύξουμε σωστά εκεί όπου υπάρχει χώρος, ανάγκη και προοπτική.
Πέντε χρόνια επανεκκίνησης.
Πέντε χρόνια για να επενδύσουμε πρώτα στις υποδομές.
Για να βάλουμε τάξη στη χωροταξία και στη δόμηση.
Για να προστατεύσουμε τις ακτές, τα δάση, το τοπίο, το νερό και τη βιοποικιλότητα.
Για να αναζωογονήσουμε τα χωριά μας, πολλά από τα οποία ερημώνουν και κάποια έχουν ήδη γίνει σχεδόν χωριά-φαντάσματα.
Για να στηρίξουμε ξανά την αγροδιατροφική παραγωγή και να ξαναδώσουμε ζωή στην ελληνική περιφέρεια.
Αλλά και για κάτι ακόμη, ίσως πιο σημαντικό:
Να αλλάξουμε το παραγωγικό μας μοντέλο.
Ο τουρισμός είναι σήμερα μια μεγάλη οικονομική αρτηρία της χώρας. Δεν χρειάζεται να την περιορίσουμε. Χρειάζεται όμως να δημιουργήσουμε παράλληλες οικονομικές διαδρομές γύρω από αυτήν, ώστε η τουριστική ανάπτυξη να λειτουργεί ως καταλύτης για ολόκληρη την παραγωγική Ελλάδα.
Να περάσουμε από τη μονοκαλλιέργεια του τουρισμού σε ένα παραγωγικό μοντέλο πολλαπλών δραστηριοτήτων.
Ένα μοντέλο όπου η γεωργία, η κτηνοτροφία, η αλιεία, η γαστρονομία, η χειροτεχνία, η δημιουργική οικονομία, ο πολιτισμός, η ευεξία και οι μικρές τοπικές επιχειρήσεις δεν θα είναι συμπληρωματικές δραστηριότητες, αλλά μέρος ενός ενιαίου παραγωγικού οικοσυστήματος.
Ένα οικοσύστημα που θα τροφοδοτεί τον τουρισμό με ελληνικά προϊόντα και αυθεντικές εμπειρίες, αλλά ταυτόχρονα θα μπορεί να τροφοδοτεί και τις εξαγωγές με προϊόντα που φέρουν την ταυτότητα και την ποιότητα του τόπου τους.
Γιατί δεν αρκεί να έρχεται ο επισκέπτης στην Ελλάδα.
Θέλουμε η Ελλάδα να ταξιδεύει μαζί του όταν επιστρέφει.
Μέσα από το ελαιόλαδο, το κρασί, τα βότανα, τα τυριά, το μέλι, τα αρωματικά φυτά, τα προϊόντα ομορφιάς, τη γαστρονομία, την τέχνη, τη μουσική, τη χειροτεχνία και όλες εκείνες τις μικρές και μεγάλες δημιουργίες που γεννιούνται από τον ελληνικό τόπο.
Και εδώ βρίσκεται, ίσως, η μεγαλύτερη ευκαιρία μας.
Να μην προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε μια Ελλάδα που μοιάζει με κάτι άλλο.
Αλλά να επενδύσουμε σε αυτό που είμαστε.
Στην αυθεντικότητα.
Στην παράδοση.
Στην άυλη πολιτιστική μας κληρονομιά.
Στη σχέση μας με τη φύση.
Στη διατροφή μας.
Στην κοινωνικότητα.
Στον ελληνικό τρόπο ζωής.
Σε αυτή τη βαθύτερη σχέση ανάμεσα στον άνθρωπο, τον τόπο, τη φύση και την ευζωία.
Αυτός μπορεί να είναι ο πυρήνας μιας νέας εθνικής ταυτότητας:
Greece – The Land of Healing.
Μια Ελλάδα που δεν πουλά απλώς διακοπές.
Μια Ελλάδα που προσφέρει ευ ζην.
Που μετατρέπει τον πολιτισμό, τη φύση, την αγροδιατροφή, την παράδοση και τον τρόπο ζωής της σε πηγές δημιουργίας, παραγωγής, εξωστρέφειας και ευημερίας.
Και κυρίως, μια Ελλάδα που δεν μετατρέπει τα χωριά της σε σκηνικά για τουρίστες, αλλά τα ξανακάνει ζωντανούς τόπους.
Πέντε χρόνια για να φρενάρουμε εκεί όπου χρειάζεται.
Πέντε χρόνια για να θεραπεύσουμε ό,τι πληγώσαμε.
Πέντε χρόνια για να προστατεύσουμε όσα δεν αναπληρώνονται: το τοπίο, τη φύση, το νερό, την πολιτιστική μας κληρονομιά και την αυθεντικότητα των τόπων μας.
Πέντε χρόνια για να δημιουργήσουμε τις παράλληλες οικονομικές διαδρομές που θα μετατρέψουν τον τουρισμό από μονοκαλλιέργεια σε μοχλό μιας πολυδιάστατης παραγωγικής Ελλάδας.
Γιατί η ανάπτυξη δεν μετριέται μόνο σε τετραγωνικά μέτρα, επενδύσεις και αριθμό επισκεπτών.
Μετριέται και στο τι αφήνει πίσω της.
Ίσως λοιπόν πρέπει να τολμήσουμε να θέσουμε το ερώτημα:
Τι θα γινόταν αν για πέντε χρόνια δεν προσθέταμε απλώς περισσότερη τουριστική ανάπτυξη, αλλά επενδύαμε στη θεραπεία, την παραγωγή και την αναγέννηση της Ελλάδας;
Ίσως τότε να μπορούσαμε να χτίσουμε μια Ελλάδα πιο δυνατή, πιο ανθεκτική, πιο παραγωγική και — πάνω απ’ όλα — πιο αυθεντική.
Μια Ελλάδα που δεν θέλουμε να χάσουμε
