Με την ευκαιρία της παράστασης ‘‘ Καληνύχτα Κύριε Λουίτζι ’’, από το Θεατρικό Εργαστήρι Σύγχρονης Τέχνης Κεφαλονιάς, στο Δημοτικό Θέατρο Αργοστολίου ‘Ο Κέφαλος.
Στις 4 & 5 Δεκεμβρίου στις 21:30, και 6 Δεκεμβρίου στις 19:00, σε σκηνοθεσία Πάνου Βαρδάκου.
Ο Λουίτζι Πιραντέλλο ( Πυράγγελος ):
«…εγώ έχω μέσα στην καρδιά μου το φώς του Ελληνικού πολιτισμού το οποίο διαπερνά όλο το έργο μου, αν και δεν έχω πάει ποτέ στην Ελλάδα’.» , έλεγε ο Πιραντέλλο σε συνέντευξη που είχε δώσει στον Κώστα Ουράνη το 1934, τη χρονιά που είχε πάρει το Νόμπελ Λογοτεχνίας. «…εξ’ άλλου το Πιραντέλλο είναι παραφθορά του Πυράγγελου »
Γεννημένος στον Ακράγαντα το 1867 στις 28 Ιουνίου της Σικελίας (Agrigento) που είχε ιδρυθεί από αποίκους της Γέλας. Μίας από της σημαντικές και πλουσιότερες πόλεις της περιοχής που είχαν Ιδρύσει το 688 π.Χ. οι Δωριείς άποικοι από τη Ρόδο και την Κρήτη.
Όλη η περιοχή αποτέλεσε ισχυρό κέντρο με μεγάλη εμπορική και πολιτιστική ανάπτυξη και από εκεί ο Ελληνισμός έδωσε τα φώτα του στην υπόλοιπη Ευρώπη. Τα επιτεύγματα των Ελλήνων αποίκων στο χώρο της τέχνης, της επιστήμης και της φιλοσοφίας είναι φανερά στους σωζόμενους ναούς του Ακράγαντα.
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον μεγάλωσε ο Πιραντέλλο, ανάμεσα στις μνήμες που αναδύονταν από τα αρχαιολογικά μνημεία της περιοχής της Μεγάλης Ελλάδας (Magna Grecia) . Tην κοιλάδα των Ναών στον Ακράγαντα, το Αρχαίο θέατρο της Ταορμίνας, το αρχαιολογικό πάρκο της Νεάπολης. Ναοί και ανοιχτό θέατρο της Σελέστα, Αρχαιολογικό πάρκο της Σελινούντας.
Ο ναός της Ομόνοιας είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά οικοδομήματα που μαρτυρούν το υψηλό βοιωτικό επίπεδο του τότε πολιτισμού.
Παρά το παράδοξο που γεννιέται ανάμεσα στα γραπτά του και στην σχέση του με το φασιστικό καθεστώς του Μουσολίνι -ενέργεια που του αποδίδουν οι μελετητές μάλλον σε συμφεροντολογικούς λόγους από την ανάγκη χρηματοδότησης του θεάτρου του- και την μετέπειτα διαφωνία του με το καθεστώς. Ο θάνατος του στις 10 Δεκεμβρίου 1936 σφράγισε μία πορεία από τις πιο σημαντικές στο Θέατρο, ξαναβάζοντας την Ιταλία στον Δραματουργικό χάρτη της Ευρώπης. Χρησιμοποίησε σαν εφαλτήριο τον Αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό. Τρία μονόπρακτα: μία κωμωδία ( Ο Τσετσές ), ένα σατηρικό δράμα ( Ένας απατημένος φουκαράς}, και ένα δράμα ( Ο Άνθρωπος με το λουλούδι στο στόμα}, που συνδέονται με τρία Ελληνόφωνα τραγούδια της κάτω Ιταλίας από χορό γυναικών και ζωντανή μουσική, είναι η κατάθεση μας στην προσπάθειά μας να τιμήσουμε όχι μόνο ένα σημαντικό θεατρικό συγγραφέα αλλά και να γευτούμε ένα μέρος του χρησιδανείου του Πολιτισμού μας, που μας επιστρέφεται από έναν απόγονο των Ελληνικών αποικιών της αρχαίας Ελλάδας.
