Θεατρικό Εργαστήρι Σύγχρονης Τέχνης: «Καληνύχτα κύριε Λουίτζη»
Με την ευκαιρία της παράστασης ‘‘ Καληνύχτα Κύριε Λουίτζι ’’, από το ΘεατρικόΕργαστήρι Σύγχρονης Τέχνης Κεφαλονιάς, στο Δημοτικό Θέατρο Αργοστολίου ‘Ο Κέφαλος’ στις 4 & 5 Δεκεμβρίου στις 21:30, και 6 Δεκεμβρίου στις 19:00, σε σκηνοθεσία Πάνου Βαρδάκου.
Ο Λουίτζι Πιραντέλλο ( Πυράγγελος ):
«…εγώ έχω μέσα στην καρδιά μου το φώς του Ελληνικού πολιτισμού το οποίο διαπερνάόλο το έργο μου, αν και δεν έχω πάει ποτέ στην Ελλάδα’.» , έλεγε ο Πιραντέλλο σεσυνέντευξη που είχε δώσει στον Κώστα Ουράνη το 1934, τη χρονιά που είχε πάρει τοΝόμπελ Λογοτεχνίας. «…εξ’ άλλου το Πιραντέλλο είναι παραφθορά του Πυράγγελου »
Γεννημένος στον Ακράγαντα το 1867 στις 28 Ιουνίου της Σικελίας (Agrigento) που είχειδρυθεί από αποίκους της Γέλας. Μίας από της σημαντικές και πλουσιότερες πόλεις τηςπεριοχής που είχαν Ιδρύσει το 688 π.Χ. οι Δωριείς άποικοι από τη Ρόδο και την Κρήτη.
Όλη η περιοχή αποτέλεσε ισχυρό κέντρο με μεγάλη εμπορική και πολιτιστική ανάπτυξη καιαπό εκεί ο Ελληνισμός έδωσε τα φώτα του στην υπόλοιπη Ευρώπη. Τα επιτεύγματα τωνΕλλήνων αποίκων στο χώρο της τέχνης, της επιστήμης και της φιλοσοφίας είναι φανεράστους σωζόμενους ναούς του Ακράγαντα.
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον μεγάλωσε ο Πιραντέλλο, ανάμεσα στις μνήμες που αναδύονταναπό τα αρχαιολογικά μνημεία της περιοχής της Μεγάλης Ελλάδας (Magna Grecia) . Tηνκοιλάδα των Ναών στον Ακράγαντα, το Αρχαίο θέατρο της Ταορμίνας, το αρχαιολογικόπάρκο της Νεάπολης. Ναοί και ανοιχτό θέατρο της Σελέστα, Αρχαιολογικό πάρκο τηςΣελινούντας.
Ο ναός της Ομόνοιας είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά οικοδομήματα που μαρτυρούν τουψηλό βοιωτικό επίπεδο του τότε πολιτισμού.
Παρά το παράδοξο που γεννιέται ανάμεσα στα γραπτά του και στην σχέση του με τοφασιστικό καθεστώς του Μουσολίνι -ενέργεια που του αποδίδουν οι μελετητές μάλλον σεσυμφεροντολογικούς λόγους από την ανάγκη χρηματοδότησης του θεάτρου του- και τηνμετέπειτα διαφωνία του με το καθεστώς. Ο θάνατος του στις 10 Δεκεμβρίου 1936 σφράγισεμία πορεία από τις πιο σημαντικές στο Θέατρο, ξαναβάζοντας την Ιταλία στονΔραματουργικό χάρτη της Ευρώπης. Χρησιμοποίησε σαν εφαλτήριο τον Αρχαίο Ελληνικόπολιτισμό. Τρία μονόπρακτα: μία κωμωδία ( Ο Τσετσές ), ένα σατηρικό δράμα ( Έναςαπατημένος φουκαράς}, και ένα δράμα ( Ο Άνθρωπος με το λουλούδι στο στόμα}, πουσυνδέονται με τρία Ελληνόφωνα τραγούδια της κάτω Ιταλίας από χορό γυναικών καιζωντανή μουσική, είναι η κατάθεση μας στην προσπάθειά μας να τιμήσουμε όχι μόνο ένασημαντικό θεατρικό συγγραφέα αλλά και να γευτούμε ένα μέρος του χρησιδανείου τουΠολιτισμού μας, που μας επιστρέφεται από έναν απόγονο των Ελληνικών αποικιών τηςαρχαίας Ελλάδας.
