Θα δικαιωθεί ο Βαγγέλης;

Γράφει ο Γεράσιμος Ιλινόιου- Τσουρούφλης (Το πρώτο του άρθρο για την ενημερωτική ιστοσελίδα των φοιτητών του τμήματος Ψηφιακών Μέσων και Επικοινωνίας)

Οι γραμμές αυτές συντάσσονται λίγες εβδομάδες μετά την τραγική κατάληξη της υπόθεσης του νεαρού Βαγγέλη Γιακουμάκη. Η είδηση που συντάραξε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία,  ήταν η αφορμή να ξεκινήσει ένας κύκλος αναζήτησης ευθυνών με συζητήσεις επι συζητήσεων σε τηλεοπτικά studio, ραδιοφωνικές εκπομπές και ιδιωτικές συναντήσεις.

Είναι όμως η πρώτη φορά που ένα τέτοιο γεγονός προκαλεί σειρά εξελίξεων;  Είναι η πρώτη φορά που ειδικοί καλούνται να τοποθετηθούν επι του ζητήματος και οι αρμόδιοι να ενεργήσουν,  ώστε να αποφευχθεί η επανάληψη ενός δυσάρεστου συμβάντος;  Ας είμαστε ειλικρινείς: σίγουρα δεν είναι η πρώτη φορά –πρέπει  όμως να είναι η τελευταία.

Το δίχως άλλο, έχουμε το κακό συνήθειο (του γράφοντος συμπεριλαμβανομένου) μετά το ισχυρό ταρακούνημα ενός γεγονότος να εναποθέτουμε την ευθύνη της δράσης «στους άλλους».  Σε μεγάλο βαθμό, η ευαισθητοποίηση και το ενδιαφέρον μας αγγίζουν  όσο διαρκεί η επικαιρότητα της είδησης,  ενώ σε βάθος χρόνου ατονούμε οδηγούμενοι στην αδράνεια.  Έρχεται όμως η στιγμή που η αδράνεια αυτή ενεργοποιείται πάλι , με αφορμή ένα νέο δυσάρεστο γεγονός.

Η περίπτωση άσκησης βίας σε νεαρή ηλικία, όπως αναδείχθηκε μέσω του άτυχου Βαγγέλη δεν είναι η πρώτη. Ο εκφοβισμός από την πρώιμη κι΄ όλας σχολική ηλικία αποτελεί σκληρή πραγματικότητα, κάτι που όσο αρνούμαστε  να παραδεχτούμε τόσο θα εντείνεται ως κοινωνικό φαινόμενο.  Ξεκινώντας από «μικρογραφίες της κοινωνίας» όπως η οικογένεια, το σχολείο και οι παρέες, μπορούμε να περιορίσουμε το φαινόμενο αποτρέποντας τις αρνητικές συνέπειες που μπορεί να εκδηλωθούν στο μέλλον.

Είναι η στιγμή που οφείλουμε να πούμε «τελευταία φορά» και να το εννοούμε.  Το χρωστάμε στον Βαγγέλη.

*Το κείμενο προέκυψε μετά από συζήτηση στο πλαίσιο του μαθήματος «Δημοσιογραφία και Δημόσιος Λόγος». Ο δε τίτλος ανήκει ως έμπνευση της στιγμής στον καθηγητή εφαρμογών Άρη Κουμπαρέλη.