Ντράζεν Πέτροβιτς: Το κρυφό γράμμα, το χρυσό ρολόι και η εξομολόγηση

Το πρώτο ραντεβού είχε κανονιστεί στο “Amadeus” την καφετέρια που διατηρεί στο Ζάγκρεμπ οΑλεξάνταρ Πέτροβιτς. Μετά από μήνες τηλεφωνημάτων επί τηλεφωνημάτων ήμασταν πια έτοιμοι να “προσκυνήσουμε” στο χώρο που ο Ντράζεν Πέτροβιτς λατρεύεται σαν θεός, στο δικό του μουσείο. Η Λίβια Φάντιτς που μας έδωσε την πολύτιμη βοήθειά της στη μετάφραση, ήταν ελαφρώς αγχωμένη, όχι πάντως περισσότερο από το γράφοντα ο οποίος είχε τοποθετήσει τον Ντράζεν πολύ ψηλά στην ιεραρχία των αγαπημένων του παικτών.

Η Μπιζέρκα Πέτροβιτς, αν και βιαζόταν εκείνο το μεσημέρι του Σεπτεμβρίου στο Ζάγκρεμπ, μας περίμενε υπομονετικά πάντα με το χαμόγελο στα χείλη. Τα χρόνια έχουν αφήσει το σημάδι τους στο πρόσωπό της, αλλά πάνω από όλα αυτό που την έχει σημαδέψει είναι η απώλεια του Ντράζεν. Όμως, μιλά για το γιο της σαν είναι παρών, σαν να κρυφακούει από κάποια γωνιά του μουσείου. Τελειώσαμε μετά από δύο ώρες γυρίσματος, παρότι αρχικά είχαμε κανονίσει μία συνάντηση μισής ώρας.

Πως όμως θα μπορούσαμε να είχαμε τελειώσει νωρίτερα; Ήταν πραγματικά αδύνατον. Το μουσείο του Ντράζεν στο Ζάγκρεμπ, η συγκίνηση σε κάθε έκθεμα, σε κάθε φωτογραφία δεν επέτρεπε να το προσπεράσει κανείς έτσι αβασάνιστα. Οι ώρες κύλησαν σαν νερό χωρίς να το καταλάβουμε. Η Μπιζέρκα έφυγε λίγο μετά τις 14.00, είχε κάποιο επείγον ραντεβού. Μείναμε να χαζεύουμε ξανά και ξανά την αφιέρωση του Στέφεν Κάρι ο οποίος φρόντισε να στείλει μία φανέλα του στο μουσείο σε ένδειξη ευγνωμοσύνης στον πρώην συμπαίκτη του πατέρα του. Μαζί με τους εικονολήπτες μας (σσ Κροάτες) είχαμε πλέον άπλετο χρόνο…Ο χώρος είχε ερημώσει αλλά εμείς εκεί…