ΑΣ ΕΡΘΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΔΕΙΞΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ
Το παρακάτω άρθρο το “αλίευσα” στο facebook. Το έχει γράψει μία φίλη μου εκπαιδευτικός, η Λίτσα Καλογηρά και νομίζω αξίζει να του ρίξετε μία ματιά:
Δεν μ’ αρέσει να κάνω πολιτικές αναλύσεις , να αγανακτώ, να θρηνώ με ότι συμβαίνει τριγύρω μου μέσω του διαδικτύου.Προτιμώ να τα συζητάω με φίλους με γνωστούς ανεξαρτήτως αν συμφωνούμε ή όχι.
Αλλά διαβάζω εδώ τον τίτλο ενός άρθρου ότι ο υπουργός μας λέει δήλωσε ότι οι δάσκαλοι ή οι εκπαιδευτικοί φταίμε για όλα.Δεν θα το ανοίξω να το διαβάσω, σε τι φταίμε πάλι γιατί δεν είναι και η πρώτη φορά που το ακούω.
Εγώ και οι συνάδελφοί μου από πολλές διαφορετικές μεριές το ακούμε πολύ συχνά.Το συζητάμε , χαμογελάμε και σκύβουμε σε 2-3 στοίβες τετράδια που έχει ο καθένας μπροστά του.Άλλωστε κάνουμε μια εύκολη δουλειά.Μπαίνουμε σε μια τάξη των 26 ατόμων βάσει νόμου (εξαιρώ τον εαυτό μου , δεν είχα ποτέ πάνω από 19 μαθητές) -να κάπως έτσι δημιουργούνται τα πλασματικά κενά που κάπου αλλού πήρε το μάτι μου- λέμε ένα 5+5 κάνει 10 και “τα φωνήεντα είναι εφτά και φωνάζουν δυνατά”και έξω από την πόρτα.Όλοι μπορούν να το κάνουν αυτό.
Τα τελευταία χρόνια δεν θυμάμαι πόσες φορές έχουν αλλάξει οι ηγεσίες , για τα ονόματα δε δεν το συζητώ,του υπουργείου μου και γενικότερα όλων όσων ασχολούνται με τον δημόσιο τομέα.Και αναρωτιέμαι η δόλια:όλοι αυτοί οι μορφωμένοι άνθρωποι ,με τους μορφωμένους ανθρώπους τριγύρω τους, και επιτροπές σοφών συγκροτούν ενίοτε, όλοι αυτοί λοιπόν που έχουν τις λύσεις και τα μεγαλεπήβολα σχέδια τα καινοτόμα , πρωτοποριακά κ.α και βλέπουν ότι εμείς εκεί , στην κόντρα ,να κάνουμε τα δικά μας να μην εφαρμόζουμε τίποτα τεμπελιό και τίποτα άλλο γιατί δεν κάνουν μια τελευταία προσπάθεια και να έρθουν να μας δείξουν στην πράξη πως θα σωθεί η παιδεία η υγεία, η δημόσια τάξη , η δικαιοσύνη και ότι άλλο υπάγεται στον δημόσιο τομέα.
Μπορεί από την σωρεία χαρτιών που έρχονται από τα υπουργεία να μην τα πολυκαταλαβαίνουμε.Στην πράξη .Να μπουν σε μια πραγματική τάξη -κι όχι όπως παλιά υπό το φόβο του επιθεωρητή που καθόμασταν όλοι σούζα και μετά φυσικά χάλαγε ο τόπος -να μας δείξουν πως γίνεται , να βγουν στους δρόμους να αστυνομεύσουν τον εξαγριωμένο κόσμο, που εμείς θα τον έχουμε εξαγριώσει, είπαμε εμείς φταίμε, να σβήσουν μια φωτιά, να πάνε στα δημόσια νοσοκομεία να πουν στον καθένα ηλικιωμένο γιατί πρέπει να πληρώσει μια εξέταση που δούλευε μια ζωή, να περιπολούν στους δρόμους , στα σύνορα , στις θάλασσες με τον σούπερ ντούπερ υλικοτεχνικό εξοπλισμό και υποδομή που έχουν , να μας δείξουν τελικά πως γίνεται η δουλειά.Κάποιοι μπορεί να φιλοτιμηθούν και κάτι να αρχίσει να γίνεται……
Εννοείται φυσικά ότι από την πιο ταπεινή ως την πιο σημαντική δουλειά, και αυτό έγκειται στην προσωπική κρίση του καθενός μας , σε ιδιωτικό , δημόσιο τομέα, αυτοαπασχόλουμενοι κ.τ. υπάρχουν κάποιοι που δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους ή δεν την κανουν καθόλου ή δεν προσπαθούν .Αυτό γίνεται είτε γιατί μπορούν ,είτε γιατί δεν τους έχουν πάρει χαμπάρι είτε γιατί κάποιοι άλλοι τους καλύπτουν .Και όταν λέω καλύπτουν δεν εννοώ ότι έχουν μπάρμπα στην Κορώνη,η μέσον, υπάρχουν και αυτά βέβαια,εννοώ πως καλύπτονται από συναδέλφους τους που δεν σταυρώνουν τα χέρια όταν μια δουλειά πρέπει να βγει. Αυτό όμως δεν είναι χαρακτηριστικό κανενός κλάδου ,αλλά ίδιον της ανθρώπινης φύσης.Και αυτό δεν αλλάζει ,ειδικά όσο λειτουργούμε με την λογική του “τσουβαλιού” ή με το δείξιμο του δακτύλου…
