Πιο «Πίκολο Παρίσι», αναρωτήθηκα και κοίταξα με περιέργεια το νέο μου Κεφαλλονίτη φίλο. Κι αυτός, λες και κατάλαβε αμέσως το τι σκεφτούν μου , γύρισε το κεφάλι του προς τα δυτικά, θέλοντας να μου δείξει την κατεύθυνση και μου σιγοψιθύρισε με ένα μυστικοπαθές χαμόγελο: «Μα το Ληξούρι, βεβαίως» !
Αποστολή: Νίκος Μπαρδούνιας/ GOLDENTRAVELLER.ORG
Δεν χρειαζόμουν και πολλά. Την επομένη το πρωί πήρα το Φέρι και αναχώρησα για το Ληξούρι ελπίζοντας να ανακαλύψω τα μυστικά που έκαναν τόσο υπερήφανο το φίλο μου το Γεράσιμο, Ληξουριώτη «γέννημα θρέμμα».
Αρχοντικό, γοητευτικό αποτελεί τη δεύτερη σε πληθυσμό πόλη της Κεφαλλονιάς. Οι κάτοικοι του το αποκαλούν «Πίκολο Παρίσι», λόγω του χειμάρρου που το χωρίζει στα δύο. Το Ληξούρι, πατρίδα του Λασκαράτου, έχει παράδοση στη μουσική, αφού η Φιλαρμονική του, είναι η δεύτερη αρχαιότερη μετά της Κέρκυρας στην Ελλάδα. Απομονωμένο στη χερσόνησο της Παλικής, το Ληξούρι έχει φως και χρώμα αλλιώτικο, που του το χαρίζει η Μονή Κηπουραίων στο νότο του, η παραλία Ξι , μοναδική για την κόκκινη άμμο της, καθώς και οι κάμποι του, απ’ όπου παράγεται η φημισμένη κεφαλονίτικη Μαυροδάφνη . Σ΄αυτή τη γεμάτη επτανησιακή ομορφιά πόλη, σκέφτηκα, ο κάθε ένας θα μπορούσε να βρει ένα ρόλο και για τον εαυτό του.
«Λίγη ιστορία δεν βλάπτει»….
Στην κεντρική πλατεία, όπου αποφάσισα να πιω τον πρωινό μου καφέ, δεν άργησα να κάνω παρέα και να γνωρισθώ με τους θαμώνες, που μιλούσαν όλο καμάρι για την πόλη τους….
« Εμείς οι Ληξουριώτες φημιζόμαστε για το χιούμορ μας, αλλά και για την πολυετή διαμάχη μας με το Αργοστόλι η οποία, πρέπει να ξεκινάει από το 1757 όταν οι Βενετοί έκαναν το Αργοστόλι πρωτεύουσα του νησιού» …. Μου διηγήθηκαν χαμογελαστοί οι πέντε «νεολαίοι της παρέας» που εάν πρόσθετα τα χρόνια τους θα ξεπερνούσαν τα χρόνια της Οθωμανικής κατοχής στην Ελλάδα.
«Σου είπα ότι έχουμε χιούμορ… στην διαμάχη με τους απέναντι, βεβαίως και το εννοώ. Να για παράδειγμα , πριν πολλά χρόνια, για να σατιρίσουν τη διαμάχη αυτή, τοποθέτησαν στην παραλία του Ληξουρίου το άγαλμα του Ανδρέα Λασκαράτου με τέτοιο τρόπο, ώστε να έχει επιδεικτικά την πλάτη του προς το Αργοστόλι»
Πάντως, ανεξάρτητα από την όποια διαμάχη το Ληξούρι, δικαιωματικά, θεωρείται η πνευματική πόλη της Κεφαλλονιάς αφού έχει αναδείξει τους περισσότερους από κάθε άλλο τόπο καθηγητές του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ο Ηλίας Μηνιάτης, οι αδελφοί Λιχούδη, ο Ανδρέας Λασκαράτος ,ο Αντίοχος Ευαγγελάτος, ο Γεώργιος Άβλιχος, ο Μαρίνος Γερουλάνος είναι μερικοί από τους πνευματικούς ανθρώπους του Ληξουρίου.
Γνωστό από την αρχαιότητα
Το Ληξούρι βρίσκεται στην περιοχή της Παλικής, που πήρε το όνομά της από τον Παλέα, γιο του Κέφαλου, μυθικού βασιλιά της Κεφαλλονιάς. Οι Παλιείς, όπως αποκαλούνται κατά την αρχαιότητα οι κάτοικοι της περιοχής, συμμετέχουν σύμφωνα με ιστορικές πηγές, στον Τρωϊκό πόλεμο και στη μάχη των Πλαταιών. Στον Πελοποννησιακό πόλεμο τους συναντάμε στο πλευρό των Αθηναίων. Πολεμούν εναντίον του Φιλίππου της Μακεδονίας, κατακτιούνται από τους Ρωμαίους και γίνονται στη συνέχεια βυζαντινή επαρχία. Με το όνομα Λαζούρι, που σημαίνει πέρασμα συναντιέται για πρώτη φορά το Ληξούρι, το 1534 σε μια επιστολή προς τη γερουσία της Βενετίας.
Τιμή στην Τέχνη
Στολίδι της πόλης του Ληξουρίου είναι η Ιακωβάτειος Δημόσια Βιβλιοθήκη που στεγάζεται σ΄ένα νεοκλασικό του 19ου αιώνα, με βιβλία, χειρόγραφα και βυζαντινές εικόνες. Εντυπωσιακές είναι οι διακοσμημένες οροφές των δωματίων του νεοκλασικού. Τους καλοκαιρινούς μήνες, στον κήπο της Βιβλιοθήκης πραγματοποιούνται θεατρικές παραστάσεις και μουσικές βραδιές. Στο Ληξούρι υπήρχε το μικρό πολυτεχνείο των εργοδηγών, των ξυλουργών που λειτουργούσε από το 1927 έως το 1976. Πρόκειται για τη Βαλλιάνειο Επαγγελματική Σχολή Ληξουρίου που σήμερα στεγάζει το ΤΕΙ των Ιονίων Νήσων.
Πολλές επίσης είναι οι εκκλησίες που αξίζει να επισκεφτείτε στην περιοχή του Ληξουρίου. Στην Κοντογενάδα, η βυζαντινή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου με τις σπάνιες ως προς τη θεματολογία της τοιχογραφίες, στην περιοχή Ληξουρίου-Λεπεδών η Αγία Παρασκευή με το παλιό σπήλαιο-εκκλησία.
Σημείο με φοβερή θέα σ’ όλη την Παλική Χερσόνησο είναι ο λόφος στα Χαβριάτα με τον Τάφο του Βικέντιου Δαμωδού. Εκεί όμως που το βλέμμα σας θα χαθεί στον ορίζοντα, είναι στη Μονή Κηπουραίων. Η Μονή χτίστηκε το 1759, το τέμπλο της είναι εξαιρετικής τέχνης και οι τοιχογραφίες της είναι έργα σημαντικών κρητικών αγιογράφων. Αυτό που θα σας εντυπωσιάσει είναι το ό,τι η Μονή είναι σχεδόν κρεμασμένη σ΄ένα κάθετο βράχο. Το ηλιοβασίλεμα από εκεί μαγικό, αφού θαυμάζοντάς το θα έχετε την αίσθηση ότι αιωρείστε ανάμεσα σε θάλασσα και ουρανό.
Στο Μοναστήρι του Αγίου Γεράσιμο
Περιπλανόμενοι ανάμεσα στις καταπράσινες πλαγιές και στα κρυφά μονοπάτια στο δρόμο από την Σάμη προς τα Φαρακλάτα μας πήρε το μεσημέρι. Ο ήλιος ψιλά στον θρόνο του έστελνε την καυτερή ανάσα του στους ταξιδιώτες που είχαν το θράσος να τον αψηφήσουν και να κινούνται στην δροσιά των κλιματιστικών των αυτοκινήτων τους εκφράζοντας με αυτόν τον τρόπο την αυθάδειά τους προς την απόλυτη εξουσία του που την αποδέχονταν όλα τα είδη της φύσης … Η ταμπέλα στη διασταύρωση του δρόμου έγραφε: Ευθεία για Αργοστόλι και αριστερά προς το μοναστήρι του Αγίου Γερασίμου. Αποφασίσαμε να αλλάξουμε κατεύθυνση καθώς τα στομάχια μας «γουργούριζαν» από την πείνα και η δροσιά του αυτοκινήτου με το ζόρι κατάφερνε να αντιπαλεύει την οργή του Θεού ήλιου που μας βομβάρδιζε με ριπές καυτής ανάσας. Μας είχαν πει να πάμε στο Μοναστήρι. Σκεφτήκαμε ότι ήταν μια καλή λύση να βρούμε την λύτρωση από την ζέστη στην δροσιά του Αγίου Γερασίμου. Η διαδρομή μοναδική. Ειδικότερα όταν μπήκαμε στην τελική ευθεία προς το Μοναστήρι, διασχίζοντας ένα δρόμο με τεράστια δένδρα δεξιά κι αριστερά , τέλειο καταφύγιο από την καυτή οργή του ήλιου, που έβγαζε έως την είσοδο του Μοναστηρίου…
Φεύγοντας , πάλι κάτω από την δροσιά των δένδρων είδαμε ένα εστιατόριο, ο «Μπότσολος» και θυμηθήκαμε ότι «πεινούσαμε σαν λύκοι» κάτι που είχαμε ξεχάσει επισκεπτόμενοι το Μοναστήρι και αφήνοντας το μυαλό και το σώμα μας να περιπλανηθεί στην Αγιοσύνη του….
Ποιότητα, εξυπηρέτηση, ευγένεια , τεράστιες μερίδες και το σημαντικότερο: τιμές Αθήνας !!! Ίσως, σκεφτήκαμε , ο Άγιος να θέλησε να προσφέρει στους περιπλανώμενους ταξιδιώτες μιαν όαση γευστικής απόλαυσης και μας … έβγαλε εμπρός μας τον «Μπότσολο»…
Ευτυχισμένοι, χορτασμένοι και κυρίως ψυχικά πλήρεις αφήσαμε το δρόμο με τα τεράστια δένδρα που σχηματίζουν μια φυσική σήραγγα δροσιάς και ξεκινήσαμε το ταξίδι μας προς τα Φαρακλάτα, αναζητώντας λίγη ξεκούραση από την περιπέτειά μας.
kourdistoportocali.com
