“Άλκη μου έφυγες ανυποψίαστα ελεύθερος”: Το σπαρακτικό αντίο της καθηγήτριάς του στη Θεσσαλονίκη

“Τρίτη 1 Φεβρουαρίου 2022
για τον Άλκη…

Όμως δεν είναι όλες οι μέρες ίδιες, για την ακρίβεια καμία μέρα δεν είναι ίδια! Αρκεί ένα τίποτε για να την κάνει διαφορετική, μοναδική, περίεργη, υπέροχη, τραγική.

Τέτοια τραγική μέρα ήταν, είναι αυτή -διότι ό,τι γράφεται είναι ακόμη υπό την επήρεια του φοβερού,του τραγικού, του αναπόφευκτου. Έτσι, που λέτε. Ο Άλκης, λοιπόν, “πάει”, ναι “πάει” εκεί που δεν θέλει κανείς να πάει, εκεί που όταν είσαι δεκαεννέα ετών δεν πρέπει να πας.

Πού να ξέρω, πού να ξέρεις όλα αυτά τα παιδιά, όλες αυτές οι ψυχές, όλα αυτά τα μυαλά, όλα αυτά τα μάτια, τα ματάκια τι θα κάνουν, πού θα πάνε, ποιον θα βρουν στην ζωή τους, ποιον δρόμο θα περπατήσουν, τι θα θελήσουν, που και με ποιον θα παλέψουν… δεν ξέρω,
πώς να ξέρω;

Αλλά για τον Άλκη, για τον κάθε Άλκη να σταματήσει η βία, να σταματήσει το κακό , η γροθιά, η μπουνιά, το μαχαίρι , το δηλητήριο, το οξύ … Ποιος θα το σταματήσει ; Εσύ, Εγώ,
Εμείς!

Ναι, πιστεύω στον άνθρωπο, αλλά όχι σήμερα. Σήμερα στοχάζομαι, πρέπει να στοχαστώ τελικά, ότι όλοι, όσοι ζούμε, είμαστε κυρίως τυχεροί: διότι δεν πήγαμε βόλτα στο λάθος σημείο , τη λάθος στιγμή, διότι δεν εμπιστευθήκαμε το αυτονόητο: ότι μπορώ και είμαι ό,τι θέλω να είμαι: κόκκινος κίτρινος, πράσινος, ψηλός, γλυκός, αλμυρός, Ο,ΤΙ ΘΈΛΩ.

Θέλω να είμαι ελεύθερος!!! Άλκη μου, έφυγες ανυποψίαστα ελεύθερος!

Νικολέττα Δεληγιάννη,

μια από τους πολλούς καθηγητές σου”.

Πηγή: voria.gr