«Ας σταματήσουμε τα ψέματα μεταξύ μας.
«Ας σταματήσουμε τα ψέματα μεταξύ μας.
Η νοσηλευτική στην Ελλάδα δεν είναι “αδικημένη”.
Είναι εγκαταλελειμμένη.
Και όχι μόνο από το κράτος.
Από όλους εκείνους που είχαν τη δύναμη να τη σηκώσουν… και δεν το έκαναν.
Πανεπιστημιακοί νοσηλευτές με τίτλους και δημοσιεύσεις Συνδικαλιστές με καρέκλες και ανακοινώσεις Φορείς με “παρουσία” αλλά χωρίς αποτέλεσμαΌλοι μιλάνε για εξέλιξη.
Κανείς δεν την έφερε.
Η πανεπιστημιακή νοσηλευτική υποτίθεται ότι θα άλλαζε το παιχνίδι.
Τι άλλαξε τελικά;
Περισσότερα πτυχία Περισσότερα συνέδρια Περισσότερα βιογραφικάΚαι στο πεδίο;
Ο ίδιος εξαντλημένος νοσηλευτής Η ίδια έλλειψη αυτονομίας Η ίδια μισθολογική απαξίωσηΑν αυτό λέγεται “εξέλιξη”, τότε κάτι δεν πάει απλά λάθος.
Πάει επικίνδυνα λάθος.
Στο εξωτερικό η νοσηλευτική έγινε δύναμη γιατί κάποιοι πίεσαν, συγκρούστηκαν και πήραν χώρο.
Στην Ελλάδα τι έγινε;
Βολευτήκαμε στη θεωρία Φοβηθήκαμε τη σύγκρουση Και βαφτίσαμε τη στασιμότητα “πρόοδο”Ας το πούμε όπως είναι:
Αν έχεις γνώση και δεν τη μετατρέπεις σε δύναμη,
είσαι μέρος του προβλήματος.
Αν εκπροσωπείς έναν κλάδο και δεν αλλάζεις τίποτα,
δεν τον εκπροσωπείς — τον συντηρείς όπως είναι.
Και τώρα το πιο ενοχλητικό:
Όσο συνεχίζουμε να χειροκροτάμε τίτλους αντί για αποτελέσματα,
όσο ανεχόμαστε “εκπροσώπους” χωρίς επιρροή,
όσο δεν απαιτούμε αλλαγή…
τόσο θα παίρνουμε ακριβώς αυτό που αξίζουμε:
καμία αυτονομία καμία αναγνώριση καμία εξέλιξηΟπότε ναι…
το πρόβλημα δεν είναι μόνο “εκεί έξω”.
Είναι και μέσα στον ίδιο τον κλάδο.
Και μέχρι να το παραδεχτούμε αυτό,
δεν υπάρχει καμία ελπίδα για “μέλλον της νοσηλευτικής”.
Μόνο ανακύκλωση αποτυχημένων προσπαθειών
με διαφορετικούς τίτλους.»
