skip to Main Content
Δημήτρης Μεσσάρης «Ο τουρισμός δεν είναι στο χέρι μας

Δημήτρης Μεσσάρης «Ο τουρισμός δεν είναι στο χέρι μας

 

Στο Ληξούρι μιλάει ο Δημήτρης Μεσσάρης: «Ο τουρισμός δεν είναι στο χέρι μας — είμαστε οι γραμματείς ενός γραφείου που περιμένει κόσμο»

Συνέντευξη στο «Βήμα του Πολίτη» του Σάκη Βούτου — Ionian Galaxy 90.8 / vοutospress.gr

Ακούστε ολόκληρη τη συνέντευξη.

 

Ερ: Κύριε Μεσσάρη, ακούμε συνεχώς ότι «όλα πάνε καλά». Τι απαντάτε σε αυτούς που το λένε;

Απ: Όλα καλά τα βλέπουν όσοι κάθονται στον καναπέ, από τα παπαγαλάκια. Εμείς οι υπόλοιποι βλέπουμε μια πραγματικότητα πολύ διαφορετική. Δεν είναι ανάπτυξη να περιμένεις απέξω τον κόσμο να έρθει. Τις προάλλες μιλούσα με ένα βενζινά πουλή και μου έλεγε το εξής απλό: όταν πουλήσει τη βενζίνη που έχει, με τις αξίες που έχει, δεν έχει τη δυνατότητα ν’ αγοράσει την επόμενη. Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι υπεύθυνος για την ακρίβεια — είναι το θύμα της. Και τα περισσότερα βενζινάδικα πια τα έχουν πάρει οι εταιρείες.

Ερ: Πού εντοπίζετε το μεγάλο πρόβλημα της τοπικής οικονομίας;

Απ: Στο ότι δεν έχουμε σχέδιο, δεν έχουμε μακρόπνοη στρατηγική. Ξεκινήσαμε τη συζήτηση για το αργοστόλι, τον τόπο του Λασκαράτου — ένα κοινό αγαθό που δεν ανήκει σε κανέναν, ανήκει στους ανθρώπους που το παράγουν και σε αυτούς που απευθύνεται. Και φτάσαμε να δουλεύει μόνο με τον τουρισμό. Ο τουρισμός δεν είναι κακός — είναι καλός με δύο προϋποθέσεις: να γίνεται με απότερο σκοπό την κοινωνία, και δεύτερον, να μη μένει μόνο καλλιέργεια. Δυστυχώς όμως δεν τον διαχειριζόμαστε εμείς. Είμαστε οι γραμματείς σε ένα γραφείο όπου περιμένουμε να μπει ο πελάτης. Είμαστε ένα μπάζι που άλλοι το φτιάχνουν.

Ερ: Σε αυτή την εικόνα, τι σημαίνουν τα παιδιά που φεύγουν;

Απ: Αυτό είναι η ουσία του θέματος, κύριε Βούτο. Σας το λέω απόλυτα ειλικρινά: και τα δικά μου τα παιδιά θέλουν να φύγουν. Όταν ήμουν στην ηλικία της κόρης μου ήθελα κι εγώ ν’ ανοίξω τα χέρια μου και να φύγω — και έφυγα, έλειψα δέκα χρόνια από τον τόπο μου. Αυτό το πράγμα χρειάζεται, ο άνθρωπος πρέπει να έχει τη δυνατότητα να ξεφύγει, να δει τον κόσμο. Το ζητούμενο δεν είναι να δεσμεύσουμε τη νέα γενιά, είναι τι θα τους αφήσουμε για να μπορέσει να συνεχιστεί η ζωή στον τόπο.

Ερ: Έχουμε ελπίδα;

Απ: Έχω μεγάλη πίστη στη νέα γενιά, την πιστεύω αφάνταστα γιατί τη γνωρίζω — έχω δύο παιδιά γύρω στα είκοσι. Μπορεί εμείς να μη βλέπουμε την αναζήτηση που υπάρχει στην κοινωνία, μπορεί να θεωρούμε τον εαυτό μας ως μοναδική γενιά. Δεν είναι έτσι. Η καινούργια γενιά έχει τελείως διαφορετική αισθητική — και, ναι, καλύτερη από τη δική μας. Πιστεύω ότι είναι η γενιά που θα λειτουργήσει πολύ πιο ανθρώπινα από εμάς και θα μας βγάλει από τον σκοταδισμό που έχουμε επιβάλει κοινωνικά. Και υπάρχει και κάτι απλό: ο πρωτογενής τομέας δεν έχει σβήσει. Έχουμε κάμπο παρατημένο, έχουμε δυνατότητα να παράξουμε. Όταν τα Γιάννενα πανεπιστήμιο χρειάστηκε να έρθει να ανακαλύψει ότι το Ληξούρι έχει πολύ καλό ραβίθι, αυτό λέει πολλά.

Ερ: Διαβάζουμε συνεχώς για σκανδαλολογία. Τι σας λέει αυτό;

Απ: Κοιτάξτε, εγώ δεν εμπιστεύομαι πλέον όλες αυτές τις δημοσιοποιήσεις. Όλες είναι φτιαχτές, γιατί έρχονται εκλογές και κανείς δεν ξέρει ποιο θα είναι το αποτέλεσμα. Είναι τραγικό να βλέπεις πολιτικούς να φωνάζουνε, χωρίς ουσία, μόνο και μόνο για να δικαιολογήσουν την καρέκλα τους και τον μισθό τους. Αυτή τη στιγμή ο δημόσιος λόγος στην Ελλάδα υπολείπεται πολιτικού πολιτισμού και η κοινωνία το έχει πάρει απόφαση. Πιστεύω ότι αν ο καθένας από εμάς δώσει ποιοτικά χαρακτηριστικά στον δημόσιο λόγο, έχει τη δυνατότητα να ενεργοποιήσει τους αισθητήρες της νέας γενιάς ώστε να ασχοληθεί με την πολιτική ζωή του τόπου.

Ερ: Πώς αλλάζει αυτό την καθημερινότητα της τοπικής αυτοδιοίκησης;

Απ: Θα σας πω ένα παράδειγμα από την ίδια τη ζωή μας εδώ. Η Μαρίνα απέναντι — ένα έργο που κόστισε απίστευτα χρήματα και είναι άχρηστη. Όταν ο πρώην νομάρχης, ο Μεταξάς ο Γεράσιμος, έλεγε να γίνουν πλωτές θέσεις στο αργοστόλι, τον έβγαζαν τρελό. Σήμερα βλέπεις πως λειτουργεί η Λευκάδα: η Μαρίνα είναι μέσα στην πόλη και η περιοχή έχει αναπτυχθεί πάνω στον θαλάσσιο τουρισμό. Εμείς το θαλάσσιο τουρισμό τον έχουμε απαξιώσει — δεν έχουμε λιμάνια, δεν έχουμε επισκευαστικές ζώνες πλοίων, ενώ η Ελλάδα είναι από τις μεγαλύτερες ναυτικές δυνάμεις παγκοσμίως. Και καλλιεργήσαμε την κουλτούρα «καλύτερα να πας γκαρσόνι να βγάλεις τριάντα ευρώ, να μην έχεις ευθύνη και να μη σε νοιάζει τίποτα».

Και κάτι που ταιριάζει με την αγωνία όλων μας:

Απ: Θα τελειώσω με το θέμα της ασφάλειας των παιδιών μας, γιατί είναι το πιο σοβαρό απ’ όλα. Δεν είναι θέμα χρημάτων, είναι θέμα στρατηγικής και σχεδιασμού. Και παίζουμε με την ασφάλεια των παιδιών μας όταν ζούμε σε ένα σεισμογενές νησί. Ο σεισμός της Κεφαλονιάς απέδειξε ένα πάρα πολύ σημαντικό πράγμα: ήταν ένα τεράστιο τεστ, στο οποίο αποδείχθηκε η επιστημοσύνη και η αρτιότητα των κατασκευών. Όσοι έκαναν αυτό που έπρεπε δεν έπαθαν καμία ζημιά. Ο συγχωρεμένος ο πατέρας μου, όταν έχασε την οικογένειά του — τέσσερα άτομα — στο σπίτι μας, έφτιαξε ένα σπίτι που με τον σεισμό δεν έπαθε ούτε μία ρωγμή. Γιατί ήθελε να αφήσει στα παιδιά του ένα σίγουρο σπίτι. Αυτή είναι η ευθύνη μας. Γι’ αυτό θα συνεχίσω να λέω την αλήθεια, είτε αρέσει είτε όχι — δεν είναι αντιπολιτευτική διάθεση, είναι υποχρέωση απέναντι στην κοινωνία και στο μέλλον.

 

Πηγή

Back To Top