«Ελλάδα 2.0»: Με 36 δισεκατομμύρια στο «γήπεδο» και την κοινωνία στον «πάγκο»
Το Εθνικό Σχέδιο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας «Ελλάδα 2.0» παρουσιάστηκε ως μια ιστορική ευκαιρία για να αλλάξει η Ελλάδα. Να αποκτήσει ισχυρή παραγωγή, σύγχρονες υποδομές, ανθεκτική οικονομία και ένα πραγματικό κοινωνικό κράτος που θα στηρίζει τον πολίτη στην καθημερινότητα του. Αντί γι’ αυτό, βλέπουμε μια κυβέρνηση που διαχειρίστηκε 36 δισεκατομμύρια ευρώ χωρίς το αντίστοιχο αποτέλεσμα για την κοινωνία.
Γιατί το βασικό ερώτημα είναι απλό: άλλαξε τελικά η ζωή των Ελλήνων; Ζει σήμερα καλύτερα η μέση οικογένεια; Μειώθηκε η αγωνία για το ενοίκιο, το ρεύμα, το σούπερ μάρκετ, την πρόσβαση στην υγεία; Νιώθει μεγαλύτερη ασφάλεια ο νέος άνθρωπος που δεν μπορεί να φύγει από το πατρικό του ή ο συνταξιούχος που σκέφτεται να πάρει στο εγγόνι του μια σοκολάτα; Η απάντηση είναι όχι.
Παρά τον πρωτοφανή πακτωλό ευρωπαϊκών πόρων, το παραγωγικό μοντέλο της χώρας παρέμεινε το ίδιο. Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις έμειναν ξανά στο περιθώριο, οι τράπεζες χρηματοδότησαν κυρίως λίγους και ισχυρούς, ενώ κρίσιμες δημόσιες ανάγκες όπως το ΕΣΥ, η πολιτική προστασία, οι σιδηρόδρομοι, η ύδρευση, η στεγαστική κρίση, η υπογεννητικότητα, παραμένουν ανοιχτές πληγές.
Και ενώ η κυβέρνηση πανηγυρίζει για εκταμιεύσεις, η πραγματικότητα είναι αποκαλυπτική. Από τα 23,45 δισεκατομμύρια ευρώ που είχαν εκταμιευθεί μέχρι το τέλος του 2025, μόνο 14 δισεκατομμύρια είχαν φτάσει πραγματικά στους τελικούς αποδέκτες. Δηλαδή πάνω από 9 δισεκατομμύρια ευρώ λιμνάζουν. Την ίδια ώρα, η χώρα καλείται μέσα σε λίγους μήνες να απορροφήσει πάνω από 21 δισεκατομμύρια ευρώ για να μην «γυρίσουν» τα λεφτά πίσω.
Τρανταχτό παράδειγμα προσκλήσεις εκατομμυρίων ευρώ, όπως για επενδύσεις στα αλιευτικά σκάφη μέσω του προγράμματος ΠΑΛΥΘ, ανοίγουν μόλις τώρα, τον Μάιο του 2026, με ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα μέχρι τον Σεπτέμβριο. Δηλαδή η κυβέρνηση θυμήθηκε στο «και πέντε» να τρέξει έργα που απαιτούν φακέλους, εγκρίσεις, ελέγχους, τραπεζική συμμετοχή και πραγματική υλοποίηση. Και ποιος τελικά θα καταφέρει να ανταποκριθεί στα χρονικά όρια; Ο μικρός ψαράς της περιφέρειας ή όσοι έχουν ήδη έτοιμους μηχανισμούς, συμβούλους και πρόσβαση στις τράπεζες;
Και το πιο σοβαρό: αν υπήρχε πραγματικό σχέδιο κοινωνικής συνοχής, σήμερα θα βλέπαμε ένα διαφορετικό ΕΣΥ, ισχυρότερες δημόσιες υπηρεσίες, ουσιαστική προστασία της κατοικίας, στήριξη της περιφέρειας και ποιότητα ζωής. Αντ’ αυτού, οι πολίτες αισθάνονται ότι η καθημερινότητα τους γίνεται ολοένα δυσκολότερη, παρά τα δισεκατομμύρια που πέρασαν από την χώρα.
Ο κόσμος ζητά διαφάνεια, λογοδοσία, αλήθεια και αξιοποίηση των χρημάτων με πραγματικό κοινωνικό αποτέλεσμα. Να μάθει ο ελληνικός λαός που πήγαν τα χρήματα, ποιοι ωφελήθηκαν, ποια έργα χάθηκαν και ποιος ευθύνεται.
Γιατί τόσα προγράμματα και προσκλήσεις έμεναν επί χρόνια κλειστά και ανοίγουν μαζικά τώρα, την τελευταία στιγμή; Μήπως τελικά το ζητούμενο για την κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν είναι η πραγματική ανάπτυξη της χώρας, αλλά ένα ακόμα επικοινωνιακό προεκλογικό παιχνίδι με βροχή ανακοινώσεων στην ασφυκτική καθημερινότητα του λαού;
Εύα Φιλιππάτου
