Η Ελλάδα δεν θα χαρίσει την ιστορία της σε άμουσους και προδότες της ανθρωπιάς

Eurovision 2026, «Ferto» και η Ιστορία της Ελλάδας.

Τη στιγμή που η ανθρωπότητα παρακολουθεί εικόνες τραγωδίας, εκτοπισμών και καταπίεσης, κάποιοι που αυτοαποκαλούνται «καλλιτέχνες» φαίνεται να έχουν επιλέξει να κλείσουν τα μάτια, να κρυφτούν πίσω από φώτα και κάμερες και να συνεχίσουν να υπηρετούν μόνο την εμπορική τους φιλοδοξία.

Το τραγούδι «Ferto» του Ακύλα, που έχει ήδη γίνει viral, επαναλαμβάνει εμμονικά το μήνυμα: «φέρε μου… φέρτο… φέρτο μου…», προβάλλοντας την αέναη επιθυμία για υλικά αγαθά χωρίς αγώνα, χωρίς προσπάθεια, χωρίς αξίες. Οι στίχοι του δεν είναι απλώς αμούσοι· είναι μια αποδοχή της σύγχρονης κοινωνικής κατάπτωσης, μια εκδήλωση μιας κουλτούρας που θεωρεί την κατανάλωση ως αυτοσκοπό και την αδιαφορία ως φυσική κατάσταση.

Οι στόχοι του «Ferto» είναι αποκαλυπτικοί:

• Να προβάλλει την ακατάπαυστη επιθυμία για υλικά αγαθά – ρούχα, πολυτελή αντικείμενα, πλούτο – ως νόημα ζωής.
• Να ενισχύσει την ιδέα ότι η αξία του ανθρώπου μετριέται με όσα κατέχει, όχι με όσα δημιουργεί ή προσφέρει.
• Να πείσει ότι η έλλειψη αγαθών είναι «τυραννία», ενώ στην πραγματικότητα η ιστορία δείχνει ότι μέσα από τη στέρηση και την πάλη γεννήθηκαν πολιτισμός, τέχνη, ηθική και η ίδια η ανθρωπιά.
• Να υποβαθμίσει κάθε έννοια αγώνα, προσπάθειας και ηθικής συνείδησης, δημιουργώντας μια νοοτροπία παθητικής απαίτησης και επιπόλαιης ικανοποίησης.

Όταν η τέχνη στοχεύει μόνο στο να ικανοποιήσει την επιφανειακή λατρεία της κατανάλωσης και να εξυμνήσει την αδιαφορία, τότε δεν είναι μουσική· είναι μια συνειδητή καλλιτεχνική υποβάθμιση, που προσβάλλει την κοινωνία και την ίδια την έννοια του πολιτισμού.

Αυτό που κάνει την ελληνική περίπτωση ακόμη πιο εξοργιστική είναι το πολιτισμικό και ιστορικό πλαίσιο της Ελλάδας.
Άλλοι λαοί, χωρίς την ίδια ιστορία τραγουδιού, πάθους και πολιτισμού, ίσως να έχουν το δικαίωμα να ξεστομίζουν τέτοια τραγούδια· εμείς όμως;

Η Ελλάδα γέννησε δημιουργούς παγκόσμιας εμβέλειας, όπως ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Βασίλης Τσιτσάνης, ο Γιάννης Παπαϊωάννου και μια πληθώρα άλλων, καθώς και τραγουδιστές που διέθεταν όχι μόνο φωνητική ικανότητα αλλά και βαθιά ερμηνευτική αξία. Αυτή η κληρονομιά δεν επιτρέπει σε κανέναν να εξευτελίζει την ιστορία μας στο βωμό του χρήματος ή να αντιπροσωπεύει την Ελλάδα με ένα τραγούδι που υμνεί την αδιαφορία, την επιπόλαιη επιθυμία και την κοινωνική κατάπτωση.

Η Eurovision δεν είναι απλώς πλατφόρμα μουσικής — είναι ευκαιρία να δείξουμε ποιοί είμαστε ως λαός. Και όσοι συμμετέχουν με τραγούδια όπως το «Ferto» δεν εκπροσωπούν τον ελληνικό πολιτισμό· τον υποτιμούν.

Η τέχνη που αγνοεί την ιστορία, την παράδοση, τις θυσίες και το πάθος του ελληνικού τραγουδιού δεν είναι τέχνη· είναι θόρυβος χωρίς ψυχή, σύμβολο κενής φήμης και υλικής φιλοδοξίας.

Η Ελλάδα που γέννησε πολιτισμό, πάθος και τραγούδι δεν μπορεί να γίνει αφορμή για εμπορική εκμετάλλευση και κοινωνική αδιαφορία. Οι δημιουργοί και οι ερμηνευτές που αγωνίστηκαν για την τέχνη και την ψυχή του ελληνικού τραγουδιού δεν άφησαν την κληρονομιά τους για να την εξευτελίζουμε.

Και ας είμαστε ξεκάθαροι: η ιστορία θα καταδικάσει τον Ακύλα και τα τραγούδια του, καθώς και την προδοτική στάση όσων καλλιτεχνών «εντός εισαγωγικών» συμμετέχουν, μιας και η κρατική μας τηλεόραση που παρότι πληρώνεται από εμάς, αποφάσισε χωρίς εμάς να συμμετάσχει στην φετινή διοργάνωση της Γιουροβίζιον και να στηρίξει τον σιωνιστικό εφιάλτη που ξεπερνά και την θηριωδία του Β’ παγκόσμιου πολέμου αδιαφορώντας για την τραγωδία στη Γάζα και για το κλάμα των ανθρώπων που έχασαν ακόμα και τα παιδιά τους από την επέμβαση των δολοφόνων. Η αδιαφορία δεν συγχωρείται, η σιωπή δεν είναι ουδέτερη και η τέχνη που αγνοεί την ανθρωπιά δεν θα μείνει στην ιστορία· θα μείνει καταδικασμένη.

Η ιστορία δεν ξεχνά. Και αυτή τη φορά, δεν θα αφήσει κανέναν να ξεφύγει από τη δική της κρίση.

Γιώργος Κιουρτσης
Ηθοποιός