skip to Main Content
Megalh Paraskeuh

Η Μεγάλη Παρασκευή των Ορθοδόξων

Του π. Φώτιου*

Σε κάθε γωνία της Ορθόδοξης οικουμένης, την ώρα που θα ακουστούν απο την τρεμάμενη φωνή του ταπεινού ιερέα το “σημερον κρεμάται επί ξυλου” Ολόκληρη η πλάση γονατίζει μπροστά στην θέα του Εσταυρωμένου Θεού!!..την ώρα εκείνη σταυρώνεται,και θυσιαζεται η αγάπη του Θεού,τα μάτια  δάκρυα στάζουν,η καρδιά χτυπά ασταμάτητα μπροστά στο μεγαλείο της εικόνας του Άκακου!!..Την ώρα εκείνη κάθε πονεμένη ψυχή γονατίζει και προσφέρει τα ρόδα της συγνώμης του ανθρώπινου γένους!!!…Ο Χριστός μας ανεβένει την οδό του μαρτυρίου μόνος,κουρασμένος,οι πληγές ανοικτές απο τα βασανιστήρια,τα ματια του, είσα που ξεχωρίζουν το δρόμο,οι φωνές των ανθρώπων τον πληγώνουν περισσότερο!!…ειναι κοφτερός ο τρόπος που εκδηλώνουν την περιφρόνηση τους!!!…λες και δεν είδαν κατι καλο απο την αγάπη Του, δεν τον γνώριζαν; δεν είχαν νιώσει ποτέ το έλεος του!!! γιαυτο με παραπάνω και σπαραγμό καρδιάς τους λέγει “λαός μου τι εποίησα υμίν” και βέβαια τη μου αντί προσφέρεις !!!… Πάνω στον Σταύρο ο Κύριος μας αγκαλιάζει κάθε πονεμένη ψυχή και με αγάπη την θεραπέυη,πάνω εκει ψηλά ο Θεός κατεργάζεται την σωτηρίας μας,πάνω στο ξύλο της μετανοίας του Λώτ,εκει ψυλά θωρεί και σώζει τον άνθρωπο,εκει ψυλά υπογράφει το νέο συμβόλαιο με τον καθένα μας,αντί για πένα,τον Σταύρο!!!..αντί για χαρτί, το πανάγιο σώμα του!!!..αντί για μελάνι, το τίμιο αίμα του!!!…έτσι υπογράφει ένας Θεός !!!…και εμείς τη θα του δώσουμε !!!!..,μάλλον το ωραιότερο δώρο μας,… την ψυχή μας!!!…

“Η θεόσωμον ταφήν”

Στο θείο Δράμα,στην τραγωδία του πάθους,πρόσωπα γνωστά έπαιξαν καθοριστικό λόγο στην εξέλιξη των γεγονότων,το κάθε πρόσωπο απο την δική του θέση φανερώνει τον χαρακτήρα της κοινωνίας του τότε  αλλά και του σήμερα. Μια μορφή περνά ξώφαλτσα απο την ιερή ιστορία και αυτοί ειναι του Πιλάτου,του ηγεμόνα που δεν εστάθει  στο ύψος της περιστάσεως αλλα φάνηκε κατώτερος, δειλός και συνάμα φερέφωνο των φαρισσαιων που τον απειλούσαν!!..τελικά παραδόθηκε στα άνομα σχέδια τους. Ο Πέτρος τελικά γεύεται την δική του πτώση μεσα απο την άρνηση του!!!..νικάται ακομα και απο μια αδύναμη παιδισκη,το κλάμα του δείχνει την συναίσθηση του λάθους.Ενα πρόσωπο ξεχωρίζει,μια αρχοντική και συνάμα ευγενική φιγούρα έρχεται να μας δείξει ότι στην αγάπη δεν υπάρχει φόβος,ζητά με σθένος το σώμα του Κυρίου,το παραλαμβάνει, αφού του έδωσαν πρώτα, θα λέγαμε σημερα την ληξιαρχική πράξη θανάτου δια του κεντιριωνα!!!..

Μεσα στην σκοτεινιά της ημέρας,μετα απο όσα έγιναν ,μια κραυγή σου σπαράζει την καρδιά,η κραυγή του πόνου,ειναι σαν  το μαχαίρι που σου  κομμάτιαζει την ψυχή,οταν η μάνα χάνει το παιδί της!!.. Η μάνα Παναγία δεν μπορούσε παρά να σπαράζει για τον άδικο θάνατο του παιδιού της,μάνα ηταν και εκείνη!!!..αν και ήξερε ότι Θεον κρατά στα χέρια της!!.αν και Θεοτόκος δεν έχασε ποτέ την μητρική της ιδιότητα,παντα για εκείνη ηταν το παιδί της!!!. Ο Κύριος μας ετοιμάζεται σύμφωνα  με τα έθιμα με σεβασμό και αγάπη και οδηγείται στον τάφο, ο ξένος εχει τωρα κατοικία, εχει το πληγωμένο σώμα του τόπο να αναπαυθεί. Η πέτρα του μνημείου σφραγίζει τη θύρα,όχι για παντα,για λιγο όμως,ότι και να κάνουν οι άνομοι,οποία σχέδια και να εφαρμόσουν δεν μπορούν να σταματήσουν την νίκη του θανάτου ,γιατι όλοι μας,περιμένουμε την ελπίδα!!!.. Χριστού την Ανάσταση….

*Ο π. Φώτιος Γαβριελάτος είναι Ιεροκύρηκας της Ιεράς Μ.Κεφαλληνίας

Πηγή άρθρου: ekefalonia.gr

Back To Top