Η πραγματική ζωή στα νησιά μας δεν είναι αυτή που βλέπουν οι παραθεριστές
Ό,τι ζούμε τον Αύγουστο στα νησιά είναι μια γοητευτική παραληρηματική φενάκη, μια απομίμηση ζωής που δεν υπάρχει στην πραγματικότητα. Η πραγματική ζωή στα νησιά μας δεν είναι αυτή που βλέπουν οι παραθεριστές (γιατί άραγε δεν χρησιμοποιούμε αυτή την ωραία λέξη αντί του ‘τουρίστες’?). Δεν είναι η πραγματική ζωή μας όλο μπάνια, ξαπλώστρες, μπιτς πάρτι, βαρκαρόλες, κρουαζιέρες, πανηγύρια, παραστάσεις, φεστιβάλ, εκθέσεις, συναυλίες,περαντζάδες. Ούτε το χειμώνα ούτε το καλοκαίρι. Οι άνθρωποι των νησιών στο λαμπερό αυτό θέατρο δεν τα ζουν αυτά όπως οι επισκεπτες. Φορούν τα κοστούμια τους και παίζουν τους πιο ταπεινούς αλλά και πιο πιασάρικους ρόλους που ήταν και είναι απαραίτητοι σε όλων των ειδών κι όλων των εποχών τα δράματα: τους ρόλους των υπηρετών. Χωρίς αυτούς, χωρίς εμάς, έργο δεν έχει. Σαν άλλοι servi της commedia dell’arte, αρλεκίνοι, τρουφαλδίνοι, κολομπίνες τρέχουμε γύρω από τα τραπέζια των βασικών πρωταγωνιστών του έργου “το νησί τον Αύγουστο’. Όπως κι εκείνοι, άλλοτε με μαεστρία και μπρίο, άλλοτε με πονηριά και ολίγη απάτη, σερβίρουμε, χορεύουμε, τραγουδάμε, ξεναγούμε, απαγγέλλουμε, κινούμε τα νήματα του μύθου με πλήρη επίγνωση πως όλο αυτό είναι ένα έργο, ένας μύθος, πως η αυλαία θα πέσει. Και πάλι θα ξεκινήσει η αληθινή ζωή του χειμώνα. Αυτό που έλεγε ο Σαίξπηρ ότι περιβάλλει ολόγυρα τη ζωή μας, τη φτιαγμένη με το υλικό των ονείρων. Ο ύπνος.
Μόλις το νησί ξυπνήσει από την ονειρική ρέμβη του θέρους, θα ξαναπέσει για ύπνο. Κι αυτή είναι η αληθινή ζωή, μόλις παρέλθει ο παρένθετος χρόνος του θέρους.
Μα ακόμα και στην καρδιά της θερινής φενάκης πάντα χωράει μια φέτα αλήθειας. Αυτό που μένει ανέγγιχτο, που θα το δεις και τώρα και πάντα. Αυτή η φωτο τραβήχτηκε σήμερα 17 Αυγούστου 2026.
Ηλίας Τουμασάτος
