Περιμένω απάντηση απο τον Πρόεδρο του ΚΤΕΛ κ. Σαμούρη Σπύρο
Μια χειρόγραφη επιστολή που έφτασε στο Kefaloniapress περιγράφει μια σκληρή πραγματικότητα. Άνθρωποι με σοβαρά προβλήματα υγείας, ανάμεσά τους και καρκινοπαθείς, αναγκάζονται να αναζητούν τρόπους για να φτάσουν στα νοσοκομεία της Πάτρας. Όχι για μια εκδρομή. Όχι για τα ψώνια τους αλλά για τις θεραπείες τους. Για την υγεία τους.
Άνθρωποι που δεν διαθέτουν αυτοκίνητο ή χρήματα για να πληρώνουν ακτοπλοϊκά εισιτήρια ΙΧ και ταξί. Άνθρωποι που έχουν ήδη αρκετά να αντιμετωπίσουν.
Κι όμως, το ΚΤΕΛ Κεφαλονιάς εξακολουθεί να μη διαθέτει λεωφορείο που να εξυπηρετεί τους επιβάτες του πρώτου πρωινού πλοίου από τον Πόρο προς την Κυλλήνη.
Παρά τα παράπονα και τις εκκλήσεις που διατυπώνονται, το πρόβλημα παραμένει. Και μια δημόσια, πειστική εξήγηση για την απουσία αυτού του δρομολογίου εξακολουθεί να εκκρεμεί.
Πως έχει το πρόβλημα
Μέχρι πρόσφατα, οι ασθενείς που έφευγαν με το πλοίο των 5:00 από τον Πόρο έφταναν στην Κυλλήνη περίπου στις 6:30. Εκεί προλάβαιναν το ΚΤΕΛ που ερχόταν από τη Ζάκυνθο και στις 9:00 μπορούσαν να βρίσκονται στα νοσοκομεία της Πάτρας. Έκαναν τις θεραπείες τους και επέστρεφαν στην Κεφαλονιά το ίδιο βράδυ.
Με την εποχική αλλαγή του ακτοπλοϊκού προγράμματος, το πλοίο από τον Πόρο αναχωρεί πλέον στις 5:45. Το λεωφορείο της Ζακύνθου φεύγει πριν φτάσουν οι Κεφαλονίτες στην Κυλλήνη.
Αισθανόμαστε ντροπή! Γιατί πρέπει οι ασθενείς της Κεφαλονιάς να εξαρτώνται από το λεωφορείο ενός άλλου νησιού για να φτάσουν στον γιατρό τους;
Θα ζητήσουμε από τη Ζάκυνθο να αλλάξει τα δρομολόγιά της; Θα απαιτήσουμε να προσαρμοστούν τα ακτοπλοϊκά προγράμματα δύο νησιών επειδή το δικό μας ΚΤΕΛ αρνείται να εξασφαλίσει μια στοιχειώδη πρωινή σύνδεση;
Είναι ντροπή να αναζητούμε λύση στη Ζάκυνθο για ένα πρόβλημα που οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε στην Κεφαλονιά.
Το ΚΤΕΛ Κεφαλονιάς εξυπηρετεί επί δεκαετίες τους κατοίκους αυτού του τόπου. Από αυτούς έχει επιβάτες, εισιτήρια, έσοδα. Τι συμβαίνει, όμως, όταν οι ίδιοι άνθρωποι αρρωσταίνουν και χρειάζονται βοήθεια; Πού βρίσκεται η κοινωνική ευθύνη; Ναι, υπάρχει κοινωνική ευθύνη!
Ας υποθέσουμε ότι το ΚΤΕΛ επικαλείται οικονομικούς λόγους. Έχει δοκιμάσει ποτέ ένα τέτοιο δρομολόγιο; Έχει μετρήσει πόσοι άνθρωποι ταξιδεύουν για θεραπείες, εξετάσεις ή άλλες υποχρεώσεις στην Πάτρα; Έχει παρουσιάσει κάποια μελέτη που να αποδεικνύει ότι η σύνδεση δεν είναι βιώσιμη;
Δεν μπορείς να απορρίπτεις μια ανάγκη ως οικονομικά ασύμφορη χωρίς να έχεις εξηγήσει πώς κατέληξες σε αυτό το συμπέρασμα. Είναι ντροπή να λες “δεν είμαι φιλανθρωπικό ίδρυμα.”
Και ακόμη κι αν υπάρχει οικονομικό πρόβλημα, αναζητήθηκε λύση με την Περιφέρεια, τους Δήμους ή άλλους αρμόδιους φορείς για επιδότηση του δρομολογίου;
Οι συγκοινωνίες σε ένα νησί έχουν και κοινωνική αποστολή. Ιδιαίτερα όταν μιλάμε για ασθενείς.
Στην επιστολή αναφέρεται ότι ένα ταξί από την Κυλλήνη στην Πάτρα κοστίζει περίπου 100 ευρώ, με την αποζημίωση του ΕΟΠΥΥ να καλύπτει κάτι ελάχιστα.
Για έναν ασθενή που χρειάζεται επαναλαμβανόμενες θεραπείες είναι ένα δυσβάσταχτο έξοδο το ταξίδι κάθε εβδομάδα ή κάθε 15νθήμερο.
Ας σκεφτούν, λοιπόν, οι άνθρωποι της διοίκησης του ΚΤΕΛ έναν καρκινοπαθή που σηκώνεται μέσα στη νύχτα, αγωνιά για τη θεραπεία του και πρέπει επιπλέον να βρει πώς θα φτάσει στο νοσοκομείο. Και πώς θα επιστρέψει σπίτι του.
Πίσω από ένα δρομολόγιο που ενδεχομένως θεωρείται «ασύμφορο» υπάρχουν άνθρωποι που υποφέρουν. Άνθρωποι που δίνουν τη δική τους μάχη με την ασθένεια, που ξυπνούν μέσα στη νύχτα για να προλάβουν μια θεραπεία, που μετρούν τα χρήματά τους για να μπορέσουν να φτάσουν στον γιατρό τους. Άνθρωποι. Όχι αριθμοί, συν και πλην στον ισολογισμό του ΚΤΕΛ.
Δεν ζητούμε από μια επιχείρηση να αγνοήσει το κόστος λειτουργίας της. Ζητούμε, να αναγνωρίσει ότι έχει απέναντί της μια κοινωνία που τη στηρίζει επί δεκαετίες και ότι η ευθύνη της δεν εξαντλείται στην έκδοση ενός εισιτηρίου.
Όταν ένας άνθρωπος παλεύει με τον καρκίνο ή μια άλλη σοβαρή ασθένεια, το τελευταίο που πρέπει να τον απασχολεί είναι αν θα βρει λεωφορείο για να φτάσει στη θεραπεία του. Έχει ήδη αρκετό πόνο, αρκετή αγωνία, αρκετό φόβο. Δεν χρειάζεται να του προσθέτουμε κι άλλον.
Είναι ντροπή να περιμένουμε από τη Ζάκυνθο να λύσει ένα πρόβλημα που αφορά τους δικούς μας ανθρώπους.
Η μετακίνηση των ασθενών της Κεφαλονιάς είναι δική μας ευθύνη.
Και αυτή την ευθύνη κανείς δεν δικαιούται να την αποποιείται γιατί αφορά ανθρώπους που πρέπει να φτάσουν στο νοσοκομείο και στο γιατρό τους.
