skip to Main Content
Μια καθυστερημένη ανάρτηση για τον Αγ

Μια καθυστερημένη ανάρτηση για τον Αγ. Δεμπόνο από τον Αντώνη Λιάκο

In memoriam
Σήμερα έμαθα πώς πριν λίγες μέρες έφυγε από τη ζωή ο Αγγελοδιονύσης Δεμπόνος, κοντά στα 100 του χρόνια. Δεν είναι ευρύτερα γνωστό το όνομά του, εκτός από τους Κεφαλλονίτες και τους ρέκτες της Ιόνιας Ιστορίας. Ήταν μια εξαιρετική προσωπικότητα. Ο όρος «τοπικός ιστορικός» δεν καλύπτει καθόλου το εύρος και το βάθος της. Ήταν έμπορος και είχε κατάστημα στο Αργοστόλι. Κατοικοέδρευε όμως στα Αρχεία και στην Κοργιαλένειο Βιβλιοθήκη. Κανείς δεν ήξερε τόσο καλά και λεπτομερώς τα αρχεία, κανείς δεν ήξερε τόσο καλά τους ανθρώπους, τη ζωή, την κοινωνία της Κεφαλονιάς σε ένα βάθος τριών- τεσσάρων αιώνων. Και δεν έχω γνωρίσει άνθρωπο με μεγαλύτερη ενσυναίσθηση των παλιών εποχών. Σίγουρα τα Επτάνησα έχουν μια σπουδαία ιστοριογραφική παράδοση, και ο Δεμπόνος ήταν ίσως η λαμπρότερη επιβίωση αυτής της παράδοσης έως σήμερα.
Τον είχα γνωρίσει το 1981 όταν πήγα για έρευνα στην Κεφαλονιά. Μελετούσα τότε τους ριζοσπάστες Κεφαλλονίτες που συμμετείχαν σε ευρωπαϊκές επαναστάσεις της δεκαετίας του 1830, και μερικοί από αυτούς όταν έγινε η αγροτική εξέγερση στην Κεφαλονιά το 1848 συμβιβάστηκαν. Είχα γράψει τότε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στο πρώτο τεύχος των «Ιστορικών» με τίτλο «Η διάθλαση των επαναστατικών ιδεών στον ελληνικό χώρο 1830-1850» που προσπαθούσε να εξηγήσει τη μεταστροφή. Η απάντηση του Δεμπόνου ήταν ακαριαία. «Τι ψάχνεις να βρεις ιδεολογικές μεταστροφές, μάτια μου; Πήγαινε στα δικαστικά αρχεία να δεις ότι από τα χρέη τους, τους είχαν πάρει και τα κουταλάκια!» Αυτό το βάθος γνώσης είχε, μαζί με οξυδέρκεια, χιούμορ, γενναιοδωρία, και μια εξαιρετική εγκαρδιότητα. Θυμάμαι μια βραδιά σπίτι του με τον Γιώργο Σουρή, που του οφείλω τη γνωριμία μαζί του, να φεύγουμε από ένα θαυμάσιο δείπνο και να μας πετάει λουλούδια που έκοβε από το μπαλκόνι. Τέτοιος άνθρωπος. Διαυγής και εργατικός ως τα τέλη της ζωής του. Μου έστελνε τα βιβλία του και τα απολάμβανα ακούγοντας τη φωνή του με την κεφαλλονίτικη προφορά, και τα καυστικά του σχόλια. Το τελευταίο βιβλίο που έβγαλε το 2017, στα 96 του χρόνια, ήταν οι σημειώσεις που είχε κρατήσει για τη μαζική σφαγή των Ιταλών στρατιωτών από τους Γερμανούς τον Σεπτέμβριο του 1943. (Ημέρες Οργής, Dies Irae…Dies Illa, Αργοστόλι 2017) Αξίζει να τον ακούσουν όσοι τον είχαν γνωρίσει, αλλά και όσοι δεν τον είχαν ακούσει στην παρουσίαση του βιβλίου. Αυτός είναι ο πλούτος των ανθρώπων, πέραν του ότι εγγράφεται στην οθόνη της επικαιρότητας και της επικοινωνίας. Λογαριάζαμε με τον Γιώργο Σουρή πριν την πανδημία να τον επισκεφτούμε. Δεν προκάναμε. Όταν έμαθα το θλιβερό μαντάτο, αισθάνθηκα ότι έφυγε ένα πολύ δικός μου άνθρωπος.

Antonis Liakos  Facebook

Πηγή

Back To Top