Ο Νικόλας Δεσιμόνας γράφει για τον Αντώνη Τρίτση
ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ, 7 Απρίλη του 1992, έφυγε άδικα από αυτή τη ζωή ο Αντώνης Τρίτσης. Η μάνα της μάνας του και η μάνα της μάνας μου ήταν αδελφές.
Από τα Διλινάτα.. Δεν τον γνώρισα τόσο καλά όσο θα ήθελα. Εκείνος, ο δευτεροξάδερφος, πολυάσχολος Βουλευτής, Υπουργός, Δήμαρχος …Εγώ, προσπαθώντας να τα βγάλω πέρα σπουδάζοντας, ξεκινώντας ειδικότητα, νιόπαντρος… Του έστελνα χαιρετίσματα με κοινούς γνωστούς. Όλο ανέβαλα να τον επισκεφθώ στο Δημαρχείο. Πού να ήξερα ότι πλησιάζει το τέλος…Αρχές Απριλίου του 1992 τον επισκέπτομαι πλέον στο Ιατρικό Κέντρο. Ήταν μη αναστρέψιμη πια η κατάσταση…
Μιλάω με την σύζυγό του τη Σουζάνα. Της θυμίζω ποιος είμαι και ότι είμαι γιατρός. Μετά από λίγες μέρες μάς άφησε. Ήμουν ειδικευόμενος στη “Σωτηρία”. Πήρα ειδική άδεια από τον Διευθυντή μου, τον άμ. επ. καθηγητή Γιάννη Ζορμπά, και πήγα στην εξόδιο ακολουθία στη Μητρόπολη Αθηνών. Κρίμα… Δεν σε γνώρισα, ξάδελφε, όσο θα ήθελα…
Τον Αύγουστο του 2023, κάναμε την επιμνημόσυνη δέηση για τον Αντώνη, μαζί με αυτή της μητέρας μου, της θείας του, στον Άγιο Σπυρίδωνα, στο Αργοστόλι, με τον πατέρα Ιωάννη. Αιωνία του η μνήμη…
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΔΕΣΙΜΟΝΑΣ
