Οικογένεια από την Κεφαλονιά καταγγέλλει: «Παραλίγο να συγκρουστούμε με λεωφορείο του ΚΤΕΛ – Από θαύμα είμαστε ζωντανοί»

Η οδηγός περιγράφει τις δραματικές στιγμές στην Εθνική Οδό, την αντίδραση που απέτρεψε την πλαγιομετωπική σύγκρουση και τον διάλογο που ακολούθησε με τον οδηγό του λεωφορείου

Σήμερα γυρίσαμε από την Αθήνα στην Κεφαλλονιά, ύστερα από ένα προγραμματισμένο ραντεβού με τον μικρότερο γιο μας, που βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού, και τη μικρότερη κόρη μας στον οδοντίατρο, στο Παιδιατρικό Νοσοκομείο Παίδων Πεντέλης.
Ο δρόμος της επιστροφής, όμως, παραλίγο να είναι ο τελευταίος μας.

Βρισκόμασταν στην Εθνική Οδό Πατρών-Κορίνθου, έχοντας πλέον μπει στην πορεία προς Κυλλήνη, διασχίζοντας την Πάτρα. Στο σημείο εκείνο γίνονταν έργα και, λόγω των κυκλοφοριακών ρυθμίσεων, είχε απομείνει μόνο μία λωρίδα κυκλοφορίας, ενώ οι υπόλοιπες είχαν αποκλειστεί με κολωνάκια.
Και τότε συνέβη το απίστευτο.

Από τον παράδρομο, από την πλευρά της Πάτρας, ένα λεωφορείο επιχείρησε να εισέλθει στην Εθνική Οδό από τα δεξιά, χωρίς, όπως διαπιστώσαμε, να ελέγξει καθόλου την κίνηση που ερχόταν από τα αριστερά.
Την ίδια ακριβώς στιγμή, εμείς κινούμασταν κανονικά στη μοναδική διαθέσιμη λωρίδα.
Το λεωφορείο μπήκε μπροστά μας.

Για ελάχιστα δευτερόλεπτα, βρεθήκαμε αντιμέτωποι με μια πλαγιομετωπική σύγκρουση που θα μπορούσε να έχει απρόβλεπτες συνέπειες. Και δεν μιλάμε μόνο για εμάς. Μιλάμε για μια οικογένεια με παιδιά μέσα στο αυτοκίνητο και ένα λεωφορείο γεμάτο επιβάτες.

Ευτυχώς, οδηγούσε ο πατέρας των παιδιών.
Με μια αστραπιαία αντίδραση, πάτησε γκάζι και κατάφερε να κολλήσει το αυτοκίνητο πάνω στο μπετό που χωρίζει τα δύο ρεύματα κυκλοφορίας, αποφεύγοντας κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή τη σύγκρουση.
Αν οδηγούσα εγώ εκείνη τη στιγμή, γνωρίζοντας τον εαυτό μου, πιθανότατα θα πατούσα φρένο μόλις έβλεπα το λεωφορείο να εισέρχεται στη λωρίδα μας. Και ίσως τότε να μην υπήρχε τρόπος να αποφύγουμε την πλαγιομετωπική σύγκρουση.
Σήμερα, λοιπόν, από ένα θαύμα είμαστε ζωντανοί. Η οικογένειά μου είναι ζωντανή.

Και το πιο οξύμωρο;
Στη συνέχεια αποδείχθηκε ότι το συγκεκριμένο λεωφορείο ήταν του ΚΤΕΛ Κεφαλλονιάς και είχε προορισμό τον Πόρο Κεφαλλονιάς. Δηλαδή, κατευθυνόταν προς τον ίδιο τόπο με εμάς, προς το Αργοστόλι.
Όταν συναντήσαμε τον οδηγό στο καράβι, υπήρξε ένας έντονος διαπληκτισμός. Η απάντησή του ήταν: «Δεν σας είδα».

(Για την ακρίβεια, δεν είναι ότι δεν μας είδε. Το ζήτημα είναι ότι, όπως αντιληφθήκαμε, δεν κοίταξε καθόλου την κίνηση στα αριστερά του, ενώ υπήρχε μόνο μία λωρίδα κυκλοφορίας και μπήκε στην Εθνική Οδό χωρίς να έχει εξασφαλίσει ότι μπορούσε να το κάνει με ασφάλεια.)

Ένα λάθος λίγων δευτερολέπτων.
Μια απροσεξία.
Μια παράλειψη ενός ελέγχου.
Και θα μπορούσαμε σήμερα να μιλάμε για ένα πολύ σοβαρό τροχαίο.
Με μια οικογένεια μέσα σε ένα αυτοκίνητο.
Με παιδιά.
Και με ένα λεωφορείο γεμάτο ανθρώπους.
Αύριο θα επικοινωνήσω με τα ΚΤΕΛ Κεφαλλονιάς, στο Αργοστόλι, για να αναφέρω επίσημα το περιστατικό.
Δεν γράφω όλα αυτά για να δημιουργήσω εντυπώσεις. Τα γράφω γιατί τέτοιες καταστάσεις δεν πρέπει να περνούν απαρατήρητες. Όταν ένας επαγγελματίας οδηγός μεταφέρει ανθρώπους, η προσοχή, ο έλεγχος και η τήρηση των κανόνων δεν είναι λεπτομέρειες. Είναι ζήτημα ζωής.

Σήμερα θα μπορούσαμε να μην είχαμε φτάσει ποτέ στην Κεφαλλονιά.
Δεν συνέβη το χειρότερο.
Και γι’ αυτό είμαστε ευγνώμονες.

Αλλά ένα πράγμα δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι:
Αν το αυτοκίνητο ερχόταν ένα δευτερόλεπτο πιο γρήγορα;
Αν το λεωφορείο έμπαινε λίγο περισσότερο στη λωρίδα;
Αν ο πατέρας των παιδιών δεν αντιδρούσε τόσο γρήγορα;

Ίσως σήμερα να μιλούσαμε για μια τραγωδία.
Τα συμπεράσματα δικά σας.