Θα φωνάξουμε ή θα ξεχάσουμε;
Η Κεφαλονιά εδω και μια εβδομάδα βρίσκεται σε κατάσταση σοκ. Πενθεί, ανησυχεί, προβληματίζεται και διερωτάται αν ο θάνατος της άτυχης Μυρτούς είναι απλώς μια τραγική είδηση ή ένας καθρέφτης , σκληρός και αμείλικτος, που μας αναγκάζει να δούμε όσα επιλέγουμε να αγνοούμε και να σιωπούμε εδώ και χρόνια.
Δυστυχώς, πίσω από τις εικόνες του καλοκαιριού και την τουριστική ευφορία, υπάρχει μια άλλη πραγματικότητα.
Μια Κεφαλονιά που δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά. Μια Κεφαλονιά της αυξημένης παραβατικότητας, των ναρκωτικών, του bullying, της σιωπής. Ένας τόπος όπου ακόμα και η διασκέδαση αλλάζει πρόσωπο, γίνεται επικίνδυνη· με την κοκαΐνη να μην είναι απλώς μια φήμη, αλλά μια υπαρκτή “γραμμή” και διαρκώς διογκούμενη απειλή.Αυτή την “άλλη” Κεφαλονιά , οι περισσότεροι μοιάζουμε να μην την βλέπουμε ή να μην θέλουμε να τη δούμε, να μην ακούμε ή να μην αντέχουμε να ακούσουμε, ίσως και να την φοβόμαστε. Και αυτό είναι το χειρότερο.
Το ερώτημα, λοιπόν, είναι αμείλικτο: πού ήμασταν όλοι εμείς;
Πού είναι οι μηχανισμοί πρόληψης, η ουσιαστική αστυνόμευση; Πού είναι η παρουσία και η φροντίδα και το ενδιαφέρον του Δήμου ; Πόσο επαρκές είναι το σύστημα υγείας όταν τίθεται ζήτημα ζωής και θανάτου;
Τα κενά στους μηχανισμούς δεν είναι θεωρητικά. Είναι πραγματικά. Και σε τέτοιες στιγμές αποκαλύπτονται με τον πιο τραγικό τρόπο.
Ο πρόεδρος του Συλλόγου Αστυνομικών, Κώστας Γρηγορόπουλος, ανέφερε πως υπάρχει μια αυξανόμενη παραβατικότητα που δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με την υποστελέχωση των αστυνομικών υπηρεσιών στο νησί.
«Όταν μια αστυνομική δύναμη λειτουργεί στα όρια της αντοχής της και η παραβατικότητα πιέζει όλο και περισσότερο, το τίμημα δεν είναι μόνο υπηρεσιακό. Μπορεί να γίνει ανθρώπινη ζωή», σημείωσε.
Από την άλλη πλευρά, η λειτουργία του Νοσοκομείου εκείνο το τραγικό πρωινό χαρακτηρίστηκε από τον υπουργό Υγείας ως «άμεμπτη» παρά την πανθομολογούμενη έλλειψη γιατρών και νοησλευτών. Κανείς δεν αγνοεί το πολιτικό κόστος που θα είχε η παραδοχή πλημμελούς λειτουργίας των εφημεριών. Ωστόσο, αν πράγματι επιδιώκεται να υπάρξει διαφάνεια και να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη στο Νοσοκομείο, δεν αρκούν γενικές διαβεβαιώσεις αλλά απαντήσεις για τα εξήντα πέντε λεπτά που η Μυρτώ βρισκόταν εκεί. Ελπίζουμε πως η ΕΔΕ δεν διατάχθηκε μονο για τη “νοσοκόμα” αλλά θα ‘φωτίσει” όλες τις πλευρές για να διορθωθούν αν υπάρχουν “αστοχίες”. Άλλωστε κανείς σ αυτή την τραγική ιστορία δεν αναζητά εύκολους στόχους για κριτική. Υπάρχουν οι δράστες, που έχουν συλληφθει και θα κριθούν από τη Δικαιοσύνη.
Υπάρχει όμως και η κοινωνία μας, και καθε κοινωνία όταν υφίσταται ένα ισχυρό σοκ, έχει δύο επιλογές. Είτε να ξεχάσει γρήγορα και να συνεχίσει σαν να μη συνέβη τίποτα, είτε να σταθεί, να κοιτάξει την αλήθεια κατάματα και να αλλάξει.
Η Κεφαλονιά βρίσκεται ακριβώς σε αυτό το σημείο.
Η απώλεια αυτή πρέπει να γίνει αφετηρία. Να ανοίξει μια ουσιαστική συζήτηση για τους νέους μας, για την ασφάλεια μέρα και νύχτα, για τον έλεγχο της παρανομίας και την εξάπλωση των ναρκωτικών, για τις συμμορίες κάθε είδους, αλλά και κυρίως για τις «ασθένειες» στην υγειονομική περίθαλψη και την αστυνόμευση.
Να απαιτηθούν απαντήσεις και λύσεις επί του πεδίου, όχι γενικόλογες υποσχέσεις.
Πάνω απ’ όλα, όμως, να ξαναχτίσουμε ως κοινωνία την εμπιστοσύνη. Να μη νιώθει κανείς μόνος και απροστάτευτος μέσα στη νύχτα. Να μη θεωρείται φυσιολογικό αυτό που δεν είναι.
Η οδύνη δεν πρέπει να χαθεί μέσα στο θόρυβο της καθημερινότητας. Πρέπει να γίνει φωνή. Μια φωνή που θα μας ταρακουνήσει όλους.
Για να μην υπάρξει άλλη Μυρτώ.
Για να μη συνηθίσουμε το αδιανόητο.
