Ζωή Γρηγοροπούλου, σύζυγος του Νικολάου Λουκέρη…
Μέσα σε κλίμα βαθειάς συγκίνησης, στον ιερό ναό του Αγίου Παντελεήμονα στα Λουκεράτα, με φωνή τρεμάμενη, ο Βαγγέλης Λουκέρης, αποχαιρέτησε την πολυαγαπημένη του μάνα Ζωή, παρουσία πλήθους κόσμου…
Η ομιλία του, ήταν και είναι, ένας ύμνος σε κάθε μάνα…
Μα αυτή, ήταν σήμερα η δική του μάνα…
Του ζητήσαμε, δίνοντας του τα θερμά μας συλλυπητήρια – και ταυτόχρονα και συγχαρητήρια, για τον εξαιρετικά πηγαίο επικήδειο στη μάνα -, την άδειά του, να τον κοινοποιήσουμε, ως «Ύμνο στην Ελληνίδα μάνα, της απανταχού φτωχικής ελληνικής επικράτειας’, που πάλεψε σε αντίξοες συνθήκες, να στήσει οικογένεια με αρχές και αξίες…
Η κόρη του Αντώνη, Ζωή, (και μαθήτρια μου πάλαι ποτέ) που έχει το όνομα της γιαγιάς, είπε λόγια αγάπης.
Όπως και ο γιος της Σούλας, Στέλιος, που ζει στο εξωτερικό.
Ο ΥΜΝΟΣ ΣΤΗΝ ΜΑΝΑ
του Βαγγέλη Λουκέρη,
(όπως ακριβώς διατυπώθηκε από τον ίδιο)….
Σήμερα, στεκόμαστε όλοι εμείς εδώ, τα παιδιά σου, τα εγγόνια σου, τα αδέλφια σου, συγγενείς και φίλοι, για να σου πούμε μάνα, το τελευταίο πικρό αντίο και το μεγάλο ευχαριστώ!!
Μάνα, μια λέξη τόσο μικρή κι όμως χωράει ολόκληρο το σύμπαν.
Μάνα, προσπαθούμε να χωρέσουμε σε λίγα λεπτά, μια ολόκληρη ζωή αγάπης, προσφοράς και φροντίδας…
Ακόμη για εμάς, είναι σαν ένα ψέμα.
Νιώθω ότι χάθηκαν οι ρίζες μας. Όσο μεγάλος κι αν είσαι, η απώλεια της μάνας, είναι πάντα ξεριζωμός.
Γεννήθηκες το μακρινό 1936, στο χωριό
«Άγιος Δημήτριος», σε μια φτωχή αγροτική οικογένεια, κόρη του Βασίλη Γρηγορόπουλου και της Ελένης Γαλιατσάτου…
Τα πρώτα, κρίσιμα παιδικά σου χρόνια, σημαδεύτηκαν από τη γερμανική κατοχή, τον εμφύλιο σπαραγμό και τους καταστρεπτικούς σεισμούς του 1953…
15 Ιουλίου 1956, πατρεύτηκες τον πατέρα μας και για 65 χρόνια ήσουν πάντα δίπλα του, ήσουν πάντα εκεί και ο θάνατός του, πριν 5 χρονιά, επιβάρυνε σημαντικά την υγεία σου.
Με τον πατέρα μου σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, στο χωριό μας, τα Λουκεράτα, μοχθήσατε, για να δημιουργήσετε οικογένεια και να μεγαλώσετε τα 4 παιδιά που αποκτήσατε. Μας μεγάλωσες με σκληρό αγώνα, στερούμενη, την κάθε προσωπική σου στιγμή.
Μας έδωσες αρχές και ηθικές αξίες, μας έμαθες να αγαπάμε τον συνάνθρωπό μας.
Δεν κράτησες τίποτα για τον εαυτό σου, όλα σου τα όνειρα, έγιναν δικά μας φτερά.
Ο θυμός σου, κράταγε για λίγο, γιατί ο θυμός της μάνας, είναι σαν το ανοιξιάτικο χιόνι, που πέφτει πολύ, αλλά λιώνει γρήγορα.
Τα προβλήματα της καθημερινότητας, προσπαθούσες να τα λύσεις με συνεχή αγώνα, μα πάντα πάνω από όλα, δούλευες, δούλευες, δούλευες …
Η ζωή σου, ένας αγώνας διαρκής…
Σπίτι, οικογένεια, εργασίες ραπτικής, γεωργικές εργασίες…
Παλεψες τα τελευταία χρόνια, με την υγεία σου.
Πόναγες, αλλά έκρυβες τον πόνο σου…
Ακόμη και την τελευταία εβδομάδα της ζωής σου, που ήσουν στο νοσοκομείο και οι δυνάμεις σου λιγόστευαν, τα χέρια σου ήταν πάντα ανοιχτά, έτοιμα να αγκαλιάσουν τις αγωνίες μας, να διώξουν τον φόβο μας…
Το πρόσωπό σου, ήταν φωτεινό και οι αδελφές μου, δε σταματούσαν να σε αγκαλιάζουν, να σε φιλούν..
Κανείς μας δεν ήθελε να πιστέψει, ότι μπορεί να φύγεις, ο Θεός όμως, επέλεξε ότι ήρθε η ώρα να φύγεις, από την επίγεια αυτή ζωή, αφού όλα τα παιδιά σου τα είδες δίπλα σου, περίμενες να έρθει η Σούλα από την ξενιτιά, για να φύγεις ήσυχα…
Μάνα μου, σήμερα δίπλα σου βρίσκονται όλα τα εγγόνια σου και ο Μανώλης, ο Στέλιος και η Δάφνη, ήρθαν από τόσο μακριά και είναι κοντά σου, δεν πρόλαβαν να σε αγκαλιάσουν, γιατί διάλεξες να φύγεις Δευτέρα για το μακρινό ταξίδι, όπως έφυγε και ο πατέρας, μέρα Δευτέρα…
Μυστήριο η ζωή και ο θάνατος ακόμα μεγαλύτερο μυστήριο…
Λένε, ότι το παιδί ορφανεύει, όταν χάνει τη μάνα του…
Αλλά σε ποια ηλικία παύεις να είσαι παιδί;
Τώρα μάνα, πήρα την απάντηση.
Παύεις να είσαι παιδί, όταν χάνεις τη μάνα σου, ανεξάρτητα από την ηλικία που βρίσκεσαι….
Έχεις πολλούς που σε περιμένουν ΕΚΕΙ, τον πατέρα μας, τα αδέλφια σου τους γονείς σου…
Μάνα, το όνομά σου θα το φωνάζω συνέχεια, γιατί έχουμε την ανιψιά μου και εγγονή σου Ζωή, που έχει το όνομά σου και την αξιοσυνη σου…
Αντίο μάνα…
Στο όνειρο μου να σε βλέπω και να ακούω αυτό το γλυκό: «Βαγγέλη μου, είσαι καλά;» και: «Τον αδελφό σου τον Αντώνη τον είδες»;
Η ψυχή σου, ελεύθερο πουλί, πετάει πάνω από το σπίτι μας…
Δε χρειάζεται να σε ψάχνουμε μακριά, να σε βρούμε, γιατί είμαστε παιδιά σου και αυτό σημαίνει, ότι ένα κομμάτι μας, είναι πάντοτε μαζί σου…
Σ’ ευχαριστούμε, για κάθε ξενύχτι, για κάθε χαμόγελο που έκρυβε τον δικό σου κόπο…
Θέλω να ευχαριστήσω όλους εσάς, που είστε εδώ, για μένα, την οικογένειά μου και την μάνα μου…
Πραγματικά, μας κάνεις υπερήφανους, που ήσουν μάνα μας…
Σ’ ευχαριστώ για όλα μάνα…
Καλό ταξίδι στο φως…
Θα μας λείπεις, σε κάθε ανάσα…
Τίποτα δεν θα είναι το ίδιο από εδώ και πέρα…
Και 1/4 μάνας αρκεί, για δέκα ζωές…
Και πάλι κάτι θα περισσέψει, που θα το ανακράξεις σε στιγμές μεγάλου κινδύνου…
Έφυγες μάνα, αλλά είσαι εδώ!!!
Στο καλό μανούλα μας…
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΘΕΟΦΙΛΑΤΟΣ
