Το Γαλάζιο Μαργαριτάρι
Το1948, ο Φρεντ Χόιλ προέβλεψε ότι τη στιγμή που θα υπάρξει η πρώτη φωτογραφία της Γης από το διάστημα, μια νέα ιδέα, από τις ισχυρότερες στην ανθρώπινη ιστορία, θα απελευθερωθεί. Ένα από τα ταξίδια μας στο εξωτερικό, με τη Μέθοδο Σίλβα, ήταν στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας, καλεσμένοι από τη Λάουρα Σιλβα, τη Ρόζα Ρίβας και τους αδερφούς Ντομιάν, οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για τη Μέθοδο στην Ουγγαρία.
Στις θέσεις των επισήμων, δίπλα μας, εκτός από άλλες προσωπικότητες από όλο τον κόσμο που είχαν προσκληθεί, βρισκόταν και ο διάσημος αστροναύτης Έντγκαρ Μίτσελ, απόφοιτος της Μεθόδου Σιλβα και ο έκτος άνθρωπος που πάτησε στο φεγγάρι. Κατά τη διάρκεια του διήμερου συνεδρίου, είχαμε την ευκαιρία και το προνόμιο να μας διηγηθεί ο ίδιος την εμπειρία του και πώς ένιωσε μια βαθιά αλλαγή στη σκέψη του, μια δόνηση στην καρδιά του, βλέποντας από εκεί «αυτό το γαλάζιο μαργαριτάρι, τη Γη».
Ήταν ένας όμορφος, αρμονικός στην όψη πλανήτης, γαλάζιος, με άσπρα σύννεφα, που σου έδινε μια βαθιά αίσθηση ακεραιότητας, ύπαρξης και ταυτότητας. Ξαφνικά, ακαριαία, αποκτούσες μια σφαιρική συνειδητοποίηση. Όλοι όσοι βρεθήκαμε εκεί ζήσαμε παρόμοιες εμπειρίες. Επιστρέψαμε ως πλανητικοί πολίτες και όχι απλώς ως Αμερικάνοι. «Πάνω σε αυτή τη μικρή σφαίρα υπάρχουν όλα όσα έχουν σημασία για μένα. Είναι το σπίτι μου», μας είπε. Στο τέλος, υποσχέθηκε να έρθει να τον ξεναγήσουμε στους Δελφούς.
Ωστόσο, οι αστροναύτες δεν ήταν οι μόνοι που βίωσαν αυτή την αλλαγή. Οι φωτογραφίες που ελήφθησαν από το διάστημα και πλημμύρισαν κάθε γωνιά της Γης, προκάλεσαν ανάλογες αντιδράσεις στους ανθρώπους – αντιδράσεις σύνθεσης και δέους. Πρόκειται για θετικά και πρωτόγνωρα συναισθήματα για αυτόν τον χώρο, του οποίου βρεθήκαμε να είμαστε μέρος.
Σήμερα, 55 περίπου χρόνια μετά από εκείνη την ξεχωριστή, ιστορική ημέρα που πραγματοποιήσαμε την πρώτη μας επίσκεψη στον πιο κοντινό μας γείτονα, τη Σελήνη, δυστυχώς δεν έχουμε τα ίδια συναισθήματα. Η «μισή» ανθρωπότητα θέλει να εξαφανίσει την άλλη «μισή», διαλύοντας ταυτόχρονα και το «γαλάζιο μαργαριτάρι» μας. Μια σκέψη κυριαρχεί στο μυαλό μου: υ Ειρήνη. Ειρήνη. Ειρήνη.
Χρειάζεται να αγαπήσουμε τον εαυτό μας, ανακαλύπτοντας το δικό μας εσωτερικό μαργαριτάρι, την ψυχή μέσα μας, και να αναζητήσουμε τους «αδερφούς» μας στο σύμπαν για να ζήσουμε αιώνια. Οι άνθρωποι που δεν έχουν αισθανθεί την πραγματική τους σχέση με τον πλανήτη μοιάζουν με τους ψύλλους πάνω σε έναν ελέφαντα. Κινούνται πάνω του, χτίζουν τις φωλιές τους, τον μελετούν, μετρούν τις τρίχες του, κάνουν ανασκαφές, μετρούν τη «χημεια του, τις προεξοχές του, τις αλλαγές στη θερμοκρασία, ταξινομούν τα άλλα ζώα που συναντούν πάνω του.
Τον βλέπουν απλώς ως ένα μέρος όπου ζουν. Μια μέρα, μερικοί ψύλλοι πηδούν τόσο ψηλά που τον βλέπουν ολόκληρο στο σύνολό του. Και τότε συνειδητοποιούν ότι είναι ένας οργανισμός, με άλλη κλίμακα μέτρησης των λειτουργιών του από αυτή των δικών τους. Είναι όμως ένας ζωντανός οργανισμός και είναι ο ξενιστής του είδους μας και των άλλων μορφών ζωής που υπάρχουν πάνω του.
Είναι ο άνθρωπος απειλή για τον ίδιο τον πλανήτη; Δυστυχώς, ναι. Θα μπορούσε αυτό να αλλάξει; Ευτυχώς, ναι! Ας αγαπήσουμε τον εαυτό μας, τον συνάνθρωπο και τον πλανήτη.
