Το σκυλολόι των θαυμαστών της βαναυσότητας
Ο θάνατος του 20χρονου Θοδωρή στην Αργολίδα δεν υπογράμμισε μόνο τα προβλήματα με την επικίνδυνη αυθαιρεσία αστυνομικών οργάνων, ταυτόχρονα μας θύμισε πόσοι θαυμαστές της βαναυσότητας υπάρχουν ανάμεσά μας.
Όταν δύο αστυνομικοί ρίχνουν πλήθος σφαίρες σε βάρος ενός ανθρώπου που δεν αποτελούσε στην πραγματικότητα απειλή για αυτούς, απλώς και μόνο επειδή προσπαθούσε να αποφύγει τη σύλληψη, ενός ανθρώπου μάλιστα με αυτισμό και βεβαιωμένο υψηλό ποσοστό αναπηρίας, είναι σαφές ότι πρόκειται για μια πολύ σοβαρή περίπτωση, όπου η αυθαίρετη και αντίθετη με διαταγές και κανονισμούς αστυνομική βία οδηγεί στην απώλεια μιας ζωής.
Μια τέτοια περίπτωση θα έπρεπε κανονικά να μας κάνει να συζητάμε για το πώς ορθά η δικαιοσύνη επέλεξε την προφυλάκιση των υπαιτίων, αλλά και συνολικότερα για το πώς πρέπει να ανοίξει ένας πολύ ουσιαστικός διάλογος για τις νοοτροπίες και τις αντιλήψεις που επικρατούν μέσα στο σώμα των αστυνομικών, αλλά και τον τρόπο που μια ορισμένη κουλτούρα «νόμου και τάξης», την οποία καλλιεργεί η Νέα Δημοκρατία, συμβάλλει τελικά στη νομιμοποίηση της αστυνομικής αυθαιρεσίας και αφήνει περιθώριο, ώστε να χάνονται ζωές όταν αστυνομικοί κρίνουν, στην πράξη, ότι το να προσπαθείς να αποφύγεις τη σύλληψη αποτελεί αδίκημα που τιμωρείται με θάνατο.
Μόνο που κάποιοι δεν θέλουν να συζητάμε αυτά τα σοβαρά ζητήματα. Κάποιοι θέλουν να συζητάμε για το πόσο δικαιολογημένη ήταν η στάση των αστυνομικών, για το πώς δεν έπρεπε να ασκηθεί σε βάρος τους δίωξη ούτε προφανώς να προφυλακιστούν, για το πώς στο όνομα της προστασίας των πολιτών οι «διαφορετικοί», συμπεριλαμβανομένων των ατόμων με αναπηρία, αποτελούν νόμιμους στόχους. Κάποιοι χειροκροτούν ουσιαστικά το γεγονός ότι πέθανε ένας άνθρωπος και λένε σχεδόν ανοιχτά «καλά του έκαναν».
Από τον δήμαρχο Άργους και τους αρκετούς όπως αποδεικνύεται οπαδούς του και την τοπική ένωση αστυνομικών υπαλλήλων που μπέρδεψε τη συναδελφικότητα με τη δικαιολόγηση εγκληματικών πράξεων, μέχρι τα διάφορα δεξιά τρολ και βεβαίως την ακροδεξιά Αφροδίτη Λατινοπούλου που έσπευσε να πουλήσει «αλληλεγγύη» στους διωκόμενους αστυνομικούς, τα παραδείγματα είναι πολλά.
Και αποδεικνύουν ότι υπάρχει σοβαρότατο πρόβλημα. Είναι εξαιρετικά σοβαρό, βαθιά απογοητευτικό και κυρίως επικίνδυνο όταν στην κοινωνία μας κυριαρχεί ένας τέτοιος θαυμασμός για τη βαναυσότητα. Το να το αποδώσουμε απλώς στην υπαρκτή ηγεμονία της Ακροδεξιάς στον ευρύτερο κεντροδεξιό χώρο, θα εντόπιζε μία μόνο πλευρά. Το ίδιο και το να μιλήσουμε για αυταρχικά αντανακλαστικά που συνεχίζουν να αναπαράγονται μέσα στην κοινωνία, ιδίως σε μια εποχή κρίσης και απουσίας θετικών οραμάτων.
Γιατί είναι σαφές ότι εάν η λογική του «νόμου και της τάξης» δεν ήταν κυρίαρχη, με τον τρόπο που σήμερα αποτελεί «αιχμή» της Νέας Δημοκρατίας, εάν δεν υπήρχαν υπουργοί που ουσιαστικά πανηγυρίζουν επειδή κάνουν πιο δύσκολη τη ζωή ανθρώπων που απλώς ζητούν ένα καλύτερο αύριο, και εάν βέβαια δεν έμενε επί της ουσίας ατιμώρητη η αστυνομική αυθαιρεσία τα τελευταία χρόνια, τότε ίσως να είχαμε λιγότερους θαυμαστές της βαναυσότητας, έτοιμους να πουν «καλά τους έκαναν και τους σκότωσαν».
Και η κοινωνία μας δεν θα κατρακυλούσε ακόμη περισσότερο στη βαρβαρότητα.
